Aguita – Κριτική

Το συγκρότημα ΕΑ προέρχεται από την περιοχή Cadiz της νότιας Ισπανίας, πολύ κοντά στα Στενά του Γιβραλτάρ, που επί αιώνες λειτούργησαν ως σταυροδρόμι ανάμεσα σε πολιτισμούς και μουσικές. Καρποί της επαφής και των ανταλλαγών ανάμεσα στους λαούς και τους πολιτισμούς που μοιράστηκαν την περιοχή αυτή ήταν η αραβοανδαλουσιανή μουσική και η παράδοση του φλαμένκο. Στο δίσκο «Aguita» (νερό), το εν λόγω συγκρότημα από την Ισπανία μάς δείχνει πώς στοιχεία που πηγάζουν από την παράδοση του φλαμένκο μπορούν να γίνουν πηγή έμπνευσης για τους σημερινούς δημιουργούς, καθώς διαπραγματεύονται τη σχέση τους τόσο με τη μουσική τους κληρονομιά όσο και με τους ήχους και τους αυτοσχεδιασμούς της τζαζ.
Βάση της ενορχήστρωσής τους είναι η φλαμένκο κιθάρα, συνοδευμένη από το ρυθμικό χτύπημα των χεριών και διάφορα κρουστά, μαζί με όργανα όπως η βιόλα, το φλάουτο, το κοντραμπάσο, η αρμόνικα μέχρι και το μπουζούκι! Χρησιμοποιείται, κατά κύριο λόγο, η μελωδική και ρυθμική γλώσσα του φλαμένκο (που συμπυκνώνεται στο ιδιαίτερα χαρακτηριστικό παίξιμο της κιθάρας), η οποία μπολιάζεται με την αίσθηση της τζαζ, όπως αυτή φαίνεται, π.χ., στους αυτοσχεδιασμούς του φλάουτου ή στη γραμμή του μπάσου. Πολύ εκφραστικοί είναι οι στίχοι των τραγουδιών, γραμμένοι στα ισπανικά και στα αγγλικά. Υπογραμμίζουμε ιδιαίτερα τους στίχους του πρώτου, του «Aguita». Μια ακόμη φιλοσοφική απόπειρα για το ποιοι είμαστε και πού πάμε…
Συνοπτικά, έχουμε έναν πολύ ενδιαφέροντα δίσκο, με μελωδίες και ρυθμούς να γοητεύουν αναβλύζοντας αβίαστα από την πηγή του φλαμένκο. Μια σύγχρονη μουσική πρόταση που πιστεύουμε ότι θα αρέσει σε όλους.