Καταμεσής μιας υπό αμφισβήτηση ζώνης, όπου τα φαντάσματα του παρελθόντος και τα ασπρόμαυρα στιγμιότυπα μιας περασμένης ευτυχίας έχουν τον πρώτο λόγο -από την άποψη ότι οφείλουν να «οπισθοχωρήσουν» μπροστά στην επιθυμία του να νιώσεις τελικά τα φώτα από τις πόλεις που δεν πρόλαβες να δεις-, συναντιούνται οι ήρωες του Μανώλη Φάμελλου. Οι πληγές τους εξακολουθούν να είναι ανοιχτές, μιλούν με τα τραύματά τους, η σιωπή είναι μέρος της καθημερινότητάς τους, όπως άλλωστε και ο θόρυβος, ο κρότος που παράγεται, καθώς αχόρταγα ρουφάνε το καινούριο… Στην ουσία πρόκειται για αντιήρωες «…που διψάν να κατακτήσουν τη γη…» γιατί δεν τους παίρνει να πράξουν διαφορετικά…
«Η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να ‘ρθει», συμπληρώνει το πρώτο κιόλας τραγούδι στον «ημιτελή» τίτλο τούτου του νέου δίσκου, θεμελιώνοντας έτσι τη βασική «αρχή» γύρω από την οποία χαράσσουν πορεία τα εδώ δρώμενα. Με όχημα μια φόρμα ηλεκτρική και ύφος κατά βάση ακουστικό και ενίοτε -με απρόσμενη γοητεία- κιθαριστικό, που προκαλεί ανοιχτά τη σύγχρονη pop καλλιγραφία έως και με εμβόλιμα πνευστά, τρέχουν οι συνθέσεις διαγράφοντας γλυκόπικρης αίσθησης τροχιές. Κοινό τους χαρακτηριστικό γνώρισμα, ο εκλεπτισμένος ρομαντισμός. Βλέπετε, η μελαγχολία είναι η μία όψη του νομίσματος, με την άλλη να είναι η χαρά που πηγάζει από το «φωτεινό» βίωμα του αγνώστου. Αμφότερα σε κάνουν πιο δυνατό…
Πιο δυνατός και σίγουρος ακούγεται και ο Φάμελλος στο καινούριο και πληρέστερο έως τώρα άλμπουμ του. Ίσως επειδή, όπως φαίνεται, ο δίσκος αυτός καλείται να κρατήσει ευαίσθητες και αυστηρά προσωπικές ισορροπίες του δημιουργού του… Είναι σίγουρο δε ότι θα μιλήσει και για δικά σας ιερά και απαραβίαστα πράγματα… Αρχίζει ήδη από τον τίτλο…

Ειδήσεις Σήμερα: