Ποιος είπε ότι οι παρέες έχουν πάψει πλέον να γράφουν ιστορία; Ο δίσκος αυτός, τουλάχιστον, έρχεται να επιβεβαιώσει το αντίθετο. Ο λόγος για μια παρέα ερασιτεχνών (ερασιτέχνης = εραστής της τέχνης, για να μην ξεχνιόμαστε) από την Κω, που προτείνει τους δικούς της «χειροποίητους» ήχους. Οι στίχοι είναι το πρώτο πράγμα που ξαφνιάζει ευχάριστα τον ακροατή. Είναι λιτοί, τους διαπερνά μια αίσθηση γλυκιάς μελαγχολίας και έχουν να επιδείξουν αρκετά σημεία υψηλής έμπνευσης. Η μουσική κινείται στο ίδιο πάνω κάτω πλαίσιο. Μελωδίες απλές, με στοιχεία τόσο από το χώρο της ροκ μπαλάντας όσο και από την αίσθηση των ήχων και των ρυθμών του Αιγαίου. Παίζει μια μικρή ορχήστρα με «όργανα της παρέας» (κιθάρες, ακορντεόν, μαντολίνο, κρουστά) και τραγουδούν οι ίδιοι. Έτσι, τα τραγούδια είναι προϊόν τόσο της καλής «χημείας» των παραπάνω συστατικών, όσο και της παρεΐστικης ατμόσφαιρας, που επισφραγίζει το τελικό αποτέλεσμα. Τι άλλο μπορούμε να πούμε εμείς, πέρα από το να σας προτείνουμε να ακούσετε το δίσκο; Σίγουρα, να επαναλάβουμε κάτι που είχε πει ο Σαββόπουλος πολλά χρόνια πριν: «Να τους έχει ο Θεός γερούς, πάντα ν’ ανταμώνουνε και να ξεφαντώνουνε…».

Ειδήσεις Σήμερα: