Το 1907 τρία πολύ σοβαρά γεγονότα συντάραξαν τη ζωή του Mahler, η παραίτησή του από τη Βασιλική Oπερα της Βιέννης, ο θάνατος της μεγαλύτερης κόρης του Putzi, σε ηλικία τεσσάρων χρόνων, και λίγο αργότερα η διάγνωση ότι έπασχε από χρόνια καρδιοπάθεια. Σε μία προσπάθεια να συνέλθει από τα απανωτά αυτά κτυπήματα αποφάσισε να περάσει μαζί με τη γυναίκα του, το καλοκαίρι του 1908, μερικές εβδομάδες στο Τιρόλο. Πήρε μαζί του και την ποιητική συλλογή του Hans Belthge ‘Die Chinesische Flote’ (το κινεζικό φλάουτο) που είχε πρόσφατα κυκλοφορήσει. Τα ποιήματα αυτά ήταν παραφράσεις, σε ρομαντικό ύφος, αυθεντικών κινεζικών ποιημάτων. Οι όλο ζωντάνια απεικονίσεις της φύσης και η έμφαση στο πρόσκαιρο της ζωής έκαναν μεγάλη εντύπωση στον Mahler, που αποφάσισε να συνθέσει μουσική πάνω σε κάποια από αυτές.
Το αποτέλεσμα ήταν ο συμφωνικός κύκλος ‘Das Lied von der Erde’ (το τραγούδι της Γης) για δύο τραγουδιστές και ορχήστρα, έργο το οποίο ο συνθέτης χαρακτήρισε ως ‘την πιο προσωπική σύνθεση’ που είχε μέχρι τότε δημιουργήσει ή το πιο ‘Μαλερικό’ από τα έργα του Mahler, όπως είπε ο Bruno Walter.
Ο κύκλος αποτελείται από έξι τραγούδια που μοιράζονται σε δύο τραγουδιστές-σολίστες. Διάφορες εικόνες παρουσιάζονται ανάλογα με τα ποιήματα που έχουν επιλεγεί και τις διακρίνει ένα μεγάλο εύρος στην απόδοση συναισθημάτων-καταστάσεων, από τη φιλική αντιμετώπιση της ζωής μέχρι την τρομακτική μοναξιά, την απόλυτη ερήμωση και εγκατάλειψη.
Η ερμηνεία του Lorin Maazel στην ηχογράφηση αυτή χαρακτηρίζεται από καθαρότητα ως προς τη σύλληψη του έργου. Ο Maazel αποδίδει με ενέργεια και ζωντάνια τα δυναμικά σημεία, ενώ στα πιο λυρικά μέρη ο ήχος «αναπνέει», αφήνοντας χώρο στα ξύλινα πνευστά να αναπτύξουν τις φράσεις τους. Η χρήση ορχηστικών χρωμάτων είναι ιδιοφυής, ενώ καθοριστικής σημασίας στο πολύ καλό τελικό αποτέλεσμα είναι η συμβολή τόσο των εξαιρετικών σολίστ Waltraud Meier και Ben Heppner όσο και της Ορχήστρας της Βαβαρικής Ραδιοφωνίας.