Οι Cream σχηματίστηκαν το 1966, στο απόγειο της εποχής του «swinging London» και αμέσως μετά την άτακτη υποχώρηση της μόδας του merseybeat. Απευθύνθηκαν σε ένα κοινό που διψούσε για αλλιώτικη, συναρπαστική μουσική. Το τρίο των Eric Clapton (κιθάρα), Jack Bruce (φωνητικά, μπάσο) και Ginger Baker (ντραμς) υπήρξε το πρώτο «super group» (όχημα, δηλαδή, επίσημης συνεργασίας μουσικών ήδη επώνυμων), με δεδομένο ότι ο Clapton είχε στο ενεργητικό του επιτυχημένη θητεία στους Yardbirds και τους Bluesbreakers του John Mayall, ο Bruce ήταν γνωστός για τη συμμετοχή του στους Manfred Mann, τους Bluesbreakers και τους Graham Bond Organization, ενώ ο Baker ήταν επίσης μέλος του γκρουπ του Bond.
Στο στούντιο η δουλειά των Cream επικεντρώθηκε σε εκλεκτικά rock τραγούδια γραμμένα από τον Bruce και το φίλο του, στιχουργό Peter Brown, πρώην beat ποιητή. To 1968, τα «Sunshine of Your Love» και «White Room» αναρριχήθηκαν στις υψηλότερες θέσεις των πινάκων επιτυχιών Βρετανίας και Αμερικής. Το γκρουπ κυκλοφόρησε μόλις δύο πλήρη στούντιο άλμπουμ, τα «Fresh Cream» (1966) και «Disraeli Gears» (1967), τα οποία ωστόσο ήταν αρκετά για να τους δώσουν τον τίτλο του «power trio» και να στείλουν στα ουράνια το, βασισμένο στα blues, rock ‘n’ roll. Αλλα δύο άλμπουμ, τα οποία περιλάμβαναν στούντιο κομμάτια, τα «Wheels Of Fire» (1968, το πρώτο τους άλμπουμ που έγινε πλατινένιο στην Αμερική) και «Goodbye» (1969) ήταν μείγματα στούντιο και λάιβ ηχογραφημένου υλικού. Το 1997, με την καθιέρωση του ψηφιακού ήχου, κυκλοφόρησε η κασετίνα «Those Were The Days», που συγκεφαλαίωσε την ιστορία τους σε τέσσερα CD και ένα ένθετο βιβλίο 48 σελίδων. Επί σκηνής, οι Cream έγιναν διάσημοι για τα υψηλής ενέργειας blues jam, τα οποία περιλάμβαναν διασκευές σε τραγούδια όπως το «Spoonful» του Willie Dixon και το «Rollin’ and Tumblin'» του Muddy Waters.
Στα τέλη του 1968, και ενώ βρισκόταν στην ακμή της επιτυχίας του και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, το γκρουπ ανακοίνωσε αιφνιδίως την απόφαση για διάλυσή του, επικαλούμενο αντιθέσεις στις προσωπικότητες των μελών, σε συνδυασμό με την κόπωση από τις διαρκείς περιοδείες. Η τελευταία δημόσια εμφάνιση των Clapton, Baker και Bruce ως Cream έγινε στις 26 Νοεμβρίου 1968, στο επιβλητικό Royal Albert Hall του Λονδίνου, τη διάσημη αίθουσα συναυλιών που κυρίως φιλοξενεί όπερες και συναυλίες κλασικής μουσικής. Ευτυχώς για τις επόμενες γενιές των rock φιλόμουσων, η εμφάνιση μαγνητοσκοπήθηκε και κυκλοφόρησε ως ντοκιμαντέρ, για να τυπωθεί σε LaserDisc το 1994, λίγο μετά την επιστροφή των Cream στην επικαιρότητα με τα έξι βραβεία Grammy που είχε κερδίσει ο Clapton ένα χρόνο πριν αλλά και με την ένταξή τους στο «Rock ‘n’ Roll Hall of Fame» τον Ιανουάριο του 1993 (ας σημειωθεί ότι τη βραδιά της τελετής, στη Νέα Υόρκη, οι τρεις βετεράνοι ανέβηκαν ξανά μαζί στη σκηνή για μία και μοναδική φορά, σε μια συγκινητική επανένωση χάριν της διάκρισης).
Η κυκλοφορία του «Farewell Concert» σε DVD εμπλουτίζεται με σχόλια για το γκρουπ και εκτός σκηνής συνεντεύξεις, μέσα από τις οποίες αποκαλύπτονται οι επιρροές και οι τεχνικές κάθε μέλους. Ο Clapton μάλιστα παραδίδει «ιδιαίτερο μάθημα» σχετικά με το πώς παράγονται οι διάφορες ηχητικές αποχρώσεις της ηλεκτρικής κιθάρας. Πολύ καλή και η αναφορά στον ειδικό ρόλο που έπαιξε ο φωτισμός στην παράσταση. Ο αφηγητής επισημαίνει ότι επιδίωξη μιας rock συναυλίας είναι να αιχμαλωτίσει τόσο την ακοή όσο και το βλέμμα του θεατή/ακροατή, με την υιοθέτηση πειραματισμών με το φωτισμό και με τον ήχο, οι οποίοι αποτελούσαν ουσιαστική πρωτοπορία για την εποχή. Το σόλο του Ginger Baker στο «Toad» από μόνο του συνιστά ένα ιδιαίτερο κεφάλαιο στην ιστορία των ντραμς. Τέλος, η ποιότητα του ήχου και της εικόνας ενδέχεται να μη σας ενθουσιάσει, αλλά δεν θα σας απογοητεύσει κιόλας, όντας σε επίπεδο καλύτερο από το μέσο όρο του υλικού που μας έρχεται από την εποχή εκείνη.
Μετά τη διάλυση των Cream, οι Baker και Clapton συνέχισαν σχηματίζοντας τους βραχύβιους Blind Faith. Έπειτα, ο Clapton ακολούθησε προσωπική καριέρα (τόσο ως σόλο καλλιτέχνης όσο και ως επικεφαλής των Derek and the Dominos), σε όλη τη διάρκεια της οποίας έκανε συνεχείς αναδρομές στα τραγούδια των Cream κατά τις συναυλίες του. Η καριέρα του Clapton αποδείχθηκε από τις μακροβιότερες και τις πιο επιτυχημένες για καλλιτέχνη της ηλεκτρικής μουσικής. Οι Bruce και Baker, παρ΄ ότι πολύ λιγότερο επιτυχημένοι εμπορικά, κράτησαν ένα καλό καλλιτεχνικό προφίλ, με ενδιαφέροντα πρότζεκτ στους τομείς του rock, της jazz και της πειραματικής μουσικής.

Ειδήσεις Σήμερα: