Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω αυτή την υπερ-έκθεση του John Williams στη δισκογραφία. Αναμφίβολα είναι ένας σπουδαίος ερμηνευτής της κιθάρας, αφού έχει δώσει μέχρι σήμερα εξαίρετα δείγματα δουλειάς στη δισκογραφία. Ποιος ο λόγος όμως να κυκλοφορούν διαρκώς δίσκοι του, που δεν έχουν να προσθέσουν κάτι καινούριο; Αυτή η νέα δισκογραφική κυκλοφορία δεν είναι τίποτα παραπάνω από συλλογή αποσπασμάτων των σπουδαιότερων ηχογραφήσεών του. Μολονότι οι δίσκοι του Williams δεν διακρίνονται από προχειρότητα, ούτε προκαλούν αδιαφορία, η υπερβολική του έκθεση μάλλον προκαλεί σύγχυση στον ακροατή. Όχι ότι ως συλλογή δεν είναι αξιόλογη, κάθε άλλο, Williams είναι αυτός. Απλώς θα περιμέναμε κάτι που να χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερη πρωτοτυπία και όχι από την εύκολη λύση της “ολίγης” από τα άπαντα του μεγάλου κιθαρίστα, με μόνο καινούριο υλικό τρία από τα δεκαεννέα κομμάτια του δίσκου. Κρίμα, γιατί μας δίνει τόσο, μα τόσο, την αίσθηση της “αρπαχτής”. Τρισήμισι αστεράκια λοιπόν για το concept του δίσκου.

Ειδήσεις Σήμερα: