Suspiria

Με το Suspiria, o Dario Argento αφήνει για λίγο στην άκρη τα «gialli» (θρίλερ με ήρωες παράφρονες δολοφόνους, τα οποία ήταν πολύ δημοφιλή στην Ιταλία της δεκαετίας του ’70) και εγκαινιάζει την περιπλάνησή του στο χώρο της μεταφυσικής. Η αρχική ιδέα του ήταν να κάνει μια τριλογία, όπου σε κάθε ταινία, η κεντρική ηρωίδα θα είναι μία από τις τρεις «Μητέρες του Κακού», που σύμφωνα με τις μεσαιωνικές παραδόσεις διαφεντεύουν τον κόσμο. Στο «Suspiria» συστήνεται στο κοινό η πρώτη από αυτές, η «Μητέρα των Ψιθύρων» (Mater Suspiriorum).

Η υπόθεση εξελίσσεται σε ένα οικοτροφείο θηλέων στο Φράιμπουργκ της Γερμανίας. Μια σειρά από εγκλήματα και παράξενα γεγονότα, μεταξύ των οποίων και μια επιδρομή σκουληκιών στους κοιτώνες των οικότροφων, οδηγούν σιγά, σιγά στο συμπέρασμα πως το κτίριο το στοιχειώνει κάποια μαγική δύναμη. Με τη βοήθεια ενός ειδικού στον αποκρυφισμό καθηγητή, οι φίλοι μιας κοπέλας που εξαφανίστηκε μυστηριωδώς ανακαλύπτουν ότι το κτίριο ήταν στο παρελθόν το άντρο μιας μάγισσας, της ελληνικής καταγωγής Ελενα Μάρκος, με άλλα λόγια της περιώνυμης «Μητέρας των Ψιθύρων».

Η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που αναδύεται χάρη στα σκηνικά των εσωτερικών χώρων της σχολής, η ακραία χρήση των φωτισμών και των χρωμάτων (κυρίως του κόκκινου και του μπλε), καθώς και τα γνωστά από το σύνολο του έργου του Argento τελετουργικά ξεσπάσματα της βίας κάνουν το «Suspiria» ένα φιλμ «αναφοράς» στο είδος των ταινιών μεταφυσικού τρόμου.
Οι επικριτές του Argento ίσως του προσάψουν τόσο την έλλειψη κάθε μέτρου στην οικονομία του έργου όσο και την κυριαρχία της φόρμας και της στιλιζαρισμένης αισθητικής πάνω στην αφήγηση. Με αυτό τον εξεζητημένο τρόπο όμως, ο Ιταλός μαέστρο του τρόμου καταφέρνει να βυθίσει το θεατή στις πιο σκοτεινές φοβίες του και να τον οδηγήσει στα σύνορα της λογικής και της παραίσθησης.

Επειτα από το «Suspiria» ακολούθησε το «Inferno» («Κόλαση», ) όπου έκανε την εμφάνισή της η «Μητέρα του Σκότους» (Mater Tenebrarum), ενώ η τρίτη ταινία, εκείνη που θα αναφερόταν στη Μητέρα των Δακρύων (Mater Lacrimarum) δεν γυρίστηκε ποτέ.

Γιώργος Παναγιωτάκης

Φιλμογραφία του Dario Argento

1. L’ uccello dalle piume di cristallo, 1971 («Το πουλί με τα κρυσταλλένια φτερά»)

2. Il gato a nove code, 1971 («Η γάτα με τις εννέα ουρές»)

3. Quattro mosche di velluto grigio, 1972 («Τέσσερις μύγες σε γκρι βελούδο)

4. Le cinque giornate, 1973

5. Profondo rosso, 1975 («Βαθύ κόκκινο»)

6. Suspiria, 1977 («Σουσπίρια»)

7. Inferno, 1980 («Κόλαση»)

8. Tenebre, 1982 («Τενέμπρε, ο παρανοϊκός δολοφόνος»)

9. Phenomena, 1985 («Φαινόμενα»)

10. Opera, 1987 («Οπερα»)

11. Duo occhi diabolici, 1990

12. Trauma, 1993

13. Sindrome di Stendhal, 1996

14. Il fantasma dell’ opera, 1998 («Το φάντασμα της όπερας»)

15. I can’t sleep, 2000