29

Θα θέλαμε να προσφέρουμε τους θερμούς χαιρετισμούς μας στους Αμερικανούς φίλους μας λέει ο Βου Ζουάν Βιν. Πριν από 25 χρόνια, πεσμένος σε κάποιο χαράκωμα και προσπαθώντας να αποφύγει τις σφαίρες των Aμερικανών στρατιωτών θα ευχόταν κάτι πολύ διαφορετικό για την τύχη των ανθρώπων που καλωσορίζει σήμερα. Είναι 26 Απριλίου του 2000 και μπροστά στο σκηνικό που διακοσμεί μία φωτογραφία του Χο Τσι Μινγκ και ένα βάζο με τα λουλούδια της λησμονιάς, τους λωτούς, οι Αμερικανοί και οι Βιετναμέζοι βετεράνοι του πολέμου του Βιετνάμ γιορτάζουν μαζί την επέτειο των 25 ετών από τη λήξη του.

Απέναντί του κάθεται ένας άνδρας με προφανώς ακριβό κοστούμι. Είναι ο Τζέιμς Κίνσει, επικεφαλής της αποστολής των 16 Αμερικανών και ιδρυτής της πιο διαδεδομένης εταιρείας παροχής υπηρεσιών Internet στη χώρα του, της America On Line -τότε ήταν απλώς ένας ταγματάρχης των ειδικών δυνάμεων των ΗΠΑ.


Πολλοί από τη διμοιρία μου επιστρέφουν σήμερα για πρώτη φορά στο Βιετνάμ λέει και, για τους περισσότερους, είναι μια στιγμή που προκαλεί έντονα συναισθήματα. Σήμερα βλέπουν μια χώρα που, παρά τις προσπάθειες, ο κόσμος τη θυμάται περισσότερο από εκείνον τον καταραμένο πόλεμο, παρά για οτιδήποτε άλλο…


2.000 φαντάσματα στοιχειώνουν τις ΗΠΑ


Η Αμερική έχει πολλές σκοτεινές μνήμες από το Βιετνάμ, που σπιλώνονται, ακόμη και σήμερα, από 2.000 ονόματα: είναι ονόματα ισάριθμων στρατιωτών, δίπλα στα οποία αναγράφεται η ένδειξη Μ.Ι.Α., Missing In Action (αγνοούμενοι εν δράσει). Κανείς ποτέ δεν έμαθε την τύχη τους και, τώρα, υπό πολύ διαφορετικές πολιτικές και στρατιωτικές συνθήκες, η συνεργασία των δύο κυβερνήσεων για τη διερεύνηση της τύχης τους θεωρήθηκε επιβεβλημένη.


Λίγα χιλιόμετρα έξω από το Ανόι, μία ομάδα Αμερικανών και εκατοντάδες ντόπιοι ερευνούν την περιοχή όπου αναφέρθηκε η πτώση του αεροσκάφους του Ρίτσαρντ Ριτς. Το Φάντομ του είχε καταρριφθεί το 1967 και, από τότε, δεν υπάρχουν ενδείξεις για το αν είναι ζωντανός ή νεκρός. Το 1997 η υπόθεση έκλεισε για τις αμερικανικές Ενοπλες Δυνάμεις, αλλά όχι για την οικογένειά του.


Η στατιστική των 550 Αμερικανών στρατιωτών που έχουν βρεθεί ζωντανοί από το 1973 -οπότε η Αμερική συνθηκολόγησε με το Βιετνάμ- ήταν παραπάνω από αρκετή για να οδηγήσει την οικογένειά του στους (φιλόξενους πια) ορυζώνες της ασιατικής χώρας.


Αλλά ήταν η άλλη πλευρά που έκανε την πρώτη κίνηση, όταν ανακαλύφθηκαν στην περιοχή Ντονγκ Πο συντρίμμια του ίδιου τύπου αεροσκάφους. Ο υπουργός Αμυνας των ΗΠΑ Ουίλιαμ Κοέν, ο οποίος έφτασε επιτόπου, αντελήφθη πως η υπόθεση Ριτς δεν είναι απλώς ένα ζήτημα δημοσίων σχέσεων για το λαό του Βιετνάμ.


Αμερική – Βιετνάμ: Και πάλι φίλοι…


Για την κυβέρνηση όμως είναι, τουλάχιστον εν μέρει. Η αναζήτηση κεφαλαίων που θα τονώσουν την οικονομία της πάμφτωχης χώρας τους, έστρεψε την κυβέρνηση στη Δύση και την Ουάσινγκτον, όπου βλέπει έναν άλλο ορυζώνα: εκεί μπορούν να σπείρουν τους σπόρους της συνεργασίας και της αλληλοβοήθειας.


Οι Βιετναμέζοι μοιάζουν ενθουσιασμένοι με τον καινούργιο φίλο τους και δεν παύουν να το διατυπώνουν στους Αμερικανούς βετεράνους. Μετά τον πόνο που προξένησε ο πόλεμος, προκαλεί ικανοποίηση η διαπίστωση ότι ο αλλοτινός εχθρός έχει ανθρώπινο πρόσωπο. Κάποτε, φυσικά, έχει και το καλογυαλισμένο πρόσωπο της σύγχρονης κουλτούρας που εξάγουν οι ΗΠΑ, του θεάματος και των εικόνων του MTV, που προκαλούν φρενίτιδα στο Βιετνάμ.


Η εικόνα των ανθρώπων -με σκαμμένα πρόσωπα και με εμφανή τα σημάδια των γεγονότων που εκτυλίχθηκαν στο πεδίο των μαχών- που σήμερα κάθονται μαζί και αφήνουν ανεμπόδιστα μερικά δάκρυα να κυλήσουν είναι, πάνω απ όλα, ένας θρίαμβος του ανθρώπινου πνεύματος πάνω στην ωμή βία του πολέμου. Αν οι Αμερικανοί το κάνουν από τύψεις και οι Βιετναμέζοι από ανάγκη, δεν έχει καμία απολύτως σημασία…



Kωνσταντίνος Αντωνόπουλος

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ

Ειδήσεις Σήμερα: