Ύστερα ήρθαν οι Μέλισσες – Κριτική

Μουσική και τραγούδια από την ομώνυμη τηλεοπτική σειρά, ένα χαρμάνι από τανγκό, σάμπα, ρούμπες, επιθεωρησιακές φανφάρες, νοσταλγικά και σατιρικά τραγούδια από εκείνα που θα αποτελούσαν το ρεπερτόριο ενός περιοδεύοντος θιάσου στη δεκαετία του ’50 με επικεφαλής μια ντίβα ονόματι… Μαρίκα Σουέζ. Ο Σταμάτης Κραουνάκης κάνει πάλι το θαύμα του μιμούμενος με επιτυχία το ρετρό ύφος της εποχής πάνω σε εξίσου επιτυχημένους στίχους που ανήκουν στον ίδιο, τη Λίνα Νικολακοπούλου και το συγγραφέα του βιβλίου Γιάννη Ξανθούλη. Η Μαρινέλλα βρίσκεται στο στοιχείο της, ερμηνεύοντας αισθαντικά το τραγούδι των τίτλων, καθώς και το όμορφο «Ό,τι τραγουδώ». Στα περισσότερα «επιθεωρησιακά» τραγούδια και σε αρκετά σόλο ακούγονται οι ηθοποιοί που συμμετέχουν στο σίριαλ, ενώ άνετα ξεχωρίζουν ο Χρήστος Στέργιογλου και ο Αγγελος Παπαδημητρίου, γνωστός Θεσσαλονικιός εικαστικός καλλιτέχνης με χαρακτηριστική φωνή της «σχολής» Σώτου Παναγόπουλου. Σε μια πρώτη επαφή, το συνολικό άκουσμα είναι κάτι παραπάνω από ευχάριστο. Ωστόσο, όπως άλλωστε συμβαίνει με τις περισσότερες εκδόσεις που προέρχονται από ταινίες ή θεατρικές παραστάσεις, ελάχιστα από τα περιεχόμενα του δίσκου λειτουργούν αυτόνομα. Αν λείψει το σημείο αναφοράς, δηλαδή η εικόνα, οι «Μέλισσες» μοιάζουν με χαριτωμένο παιχνίδι στο οποίο δέχεσαι να συμμετάσχεις μια δύο φορές, αλλά στην πορεία το βαριέσαι.