Ο πιο όμορφος δίσκος του Πουλόπουλου τα τελευταία χρόνια στο είδος που ο καλλιτέχνης επέλεξε να υπηρετεί με χαμηλούς τόνους, ήθος και συνέπεια: το λαϊκό ερωτικό τραγούδι. Κάτω από το γενικό τίτλο “Στα όνειρά μου περπατώ” ο υποψήφιος ακροατής θα συναντήσει δεκατρία κομμάτια που μιλάνε για “όνειρα”, “αλήθειες και ψέμματα”, “άνδρες που κλαίνε”, “αγάπες που πέρασαν”, με ενορχήστρωση και ήχο που παραπέμπει στις δεκαετίες ’60-’70. Δεν συγκρίνεται με το “Δρόμο” του Πλέσσα, τα “11 λαϊκά” του Μαμαγκάκη ή τον “Λόρκα” του Γλέζου, αλλά σε μια εποχή που το ερωτικό τραγούδι ποδοπατιέται κάτω από χυδαία σλόγκαν, τέτοιοι δίσκοι είναι κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτοι.