Από τη στιγμή που ο Paul Mc Cartney χρησιμοποίησε κουαρτέτο εγχόρδων για να προβάλει τη μελωδία του «Eleanor Rigby», πολλοί ήταν οι μουσικοί της pop που επιχείρησαν συγκερασμούς της κλασικής με την ηλεκτρική μουσική. Οι Moody Blues και οι Emerson, Lake and Palmer έκαναν φιλόδοξες αλλά συχνά πομπώδεις προσπάθειες. Οι Electric Light Orchestra προσέγγισαν το θέμα με περισσότερη ελαφρότητα, σημειώνοντας πάντως σημαντική εμπορική επιτυχία, που εξοικείωσε το ευρύτερο ακροατήριο με το νεότευκτο ιδίωμα. Αυτοί όμως που οδήγησαν την ιδέα στην ολοκλήρωσή της, παντρεύοντας την αμεσότητα και την αισθαντικότητα του rock με την πιο ρομαντική παράδοση της κλασικής μουσικής, δεν ήταν άλλοι από τους Procol Harum. Σχηματίστηκαν στο Λονδίνο το 1967, την ίδια χρονιά που οι Beatles σύστησαν στο κοινό του rock το «concept» άλμπουμ, με το »Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band», ανοίγοντας το δρόμο για ουκ ολίγες κυκλοφορίες με θεματικούς κύκλους τραγουδιών.
Εμπνευστής των Procol Harum υπήρξε ένα πρώην μέλος της R&B μπάντας Paramounts, ο πιανίστας και τραγουδιστής Gary Brooker, προικισμένος με μια φωνή κατάλληλη τόσο για να τραγουδά με ευαισθησία τα blues, όσο και για να εκφράζει με στεντόρειο τρόπο τις διόλου ευκαταφρόνητες απαιτήσεις των τραγουδιών των Procol Harum. Τα υπόλοιπα μέλη δεν υστερούσαν σε ικανότητες: ο Matthew Fisher έπαιζε όργανο με σπάνια φινέτσα. Ο B.J. Wilson ήταν ένας ντράμερ με κλάση που δεν υστερούσε έναντι ενός Keith Moon ή ενός John Bonham. Ο κιθαρίστας Robin Trower, επίσης πρώην μέλος των Paramounts, διέθετε άριστη τεχνική και σαρωτική δύναμη. Τέλος, ο Keith Reid, με τους σουρεαλιστικούς του στίχους, αναλάμβανε να κάνει ανάγλυφο το ξεχωριστό όραμα της όμοια ξεχωριστής καλλιτεχνικής αυτής παρέας.
Η μεγαλύτερη επιτυχία που έκαναν ποτέ ήταν ασφαλώς το »A Whiter Shade Of Pale», βασισμένο σε σουίτα του Bach. Αξίζει να σημειωθεί ότι το τραγούδι αυτό είχε κάνει επιτυχία ως single και δεν υπήρχε στην αυθεντική πρώτη έκδοση του εντυπωσιακού φερώνυμου ντεμπούτο άλμπουμ τους, του 1967, αν και προστέθηκε στην αμερικανική του κυκλοφορία. Η αξιοποίηση δύο πληκτροφόρων (πιάνο/όργανο), που πρώτος είχε δοκιμάσει ο Dylan στα κορυφαία »Highway 61 Revisited» (1965) και »Blonde On Blonde» (1966), εξασφάλιζε μια αίσθηση μεγαλείου, η οποία εδραιώθηκε στη δεύτερη ολοκληρωμένη δισκογραφική τους δουλειά, το ‘Shine On Brightly» (1968) και απογειώθηκε με το επικό »A Salty Dog» (1969). Η συνέχεια ωστόσο δεν υπήρξε όμοια. Τα μέτρια από καλλιτεχνική άποψη, »Home» (1970) και »Broken Barricades» (1971) που ακολούθησαν, ήταν ορθόδοξα rock άλμπουμ και μόνο στο εξομολογητικό »Live In Concert With The Edmonton Symphony Orchestra And The De Camera Singers», του 1972, το γκρουπ εμφανίστηκε ξανά μαζί με ορχήστρα.
Στην ώριμη αυτή φάση της καριέρας τους συναντάμε τους Procol Harum στο DVD που παρουσιάζουμε εδώ. Η μαγνητοσκόπηση που φιλοξενεί, ανάγεται στις αρχές της δεκαετίας του 1970 και έχει γίνει στη Γερμανία, στα στούντιο του Radio Bremen με το όνομα MusicLaden (επίσης γνωστά ως Beat Club), για τις ανάγκες της ομώνυμης τηλεοπτικής σειράς. Το συγκρότημα δεν εμφανίζεται με την κλασική σύνθεση που αναφέρθηκε παραπάνω, καθώς τη θέση του Matthew Fisher στο όργανο έχει πάρει ο Chris Chopping (ένα ακόμη πρώην μέλος των Paramounts) και μπασίστας είναι πλέον ο Allan Cartwright.
Το ρεπερτόριο τραγουδιών που παρουσιάζουν περιλαμβάνει και παλιές και καινούριες επιλογές (με το »A Whiter Shade Of Pale» δυστυχώς να απουσιάζει), επιδεικνύοντας κιθαριστικά riff του Dave Bell με έντονες αναφορές στα blues ή ακόμη και στο metal, soul ήχους από το »hammond» του Chopping και εντυπωσιακή παρουσία του B.J. Wilson στα ντραμς. Δύο επιπλέον τραγούδια («Drunk Again» και «Grant Hotel») έχουν προστεθεί από άλλη τηλεοπτική εμφάνιση του 1974, ανεβάζοντας το σύνολο των κομματιών σε έντεκα. Η ποιότητα εικόνας και ήχου, καθώς και η σκηνοθετική αντίληψη δεν ξεφεύγουν από την αξιοπρεπή μετριότητα (ας μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για τηλεοπτική παραγωγή ηλικίας σχεδόν 30 χρόνων), γεγονός που περιορίζει κάπως τη χρηστικότητα της κυκλοφορίας σε ιστορική καταγραφή, ένας ρόλος όμως όχι ευκαταφρόνητος, αν σκεφτεί κανείς πόσο περιορισμένες είναι οι μαγνητοσκοπημένες εμφανίσεις των Procol Harum εκείνης της εποχής.
Καθώς η δεκαετία του ’70 συνέχιζε την πορεία της, οι Procol Harum προχώρησαν σε ακόμη περισσότερες αλλαγές προσωπικού, με συμμετοχή στο άλμπουμ »Procol’s Ninth» (1975) των βετεράνων του rock ‘n roll Leiber και Stoller (δική τους σύνθεση είναι το «Poison Ivy»), κίνηση που τους εξασφάλισε και τη μεγαλύτερη επιτυχία τους για τη δεκαετία εκείνη στη Βρετανία, με το «Pandora’s Box». Ο συνδυασμός της κυκλοφορίας το 1977 ενός κακού άλμπουμ («Something Magic») και της εμφάνισης του punk στο μουσικό προσκήνιο οδήγησε τους Procol Harum σε διάλυση. Το 1991 ο Brooker αποφάσισε να προχωρήσει σε επανένωση του γκρουπ, με τη συνεργασία των Fisher και Trower, για να γνωρίσει περιορισμένη επιτυχία στην Αμερική με την κυκλοφορία του άλμπουμ »Prodigal Stranger».

Ειδήσεις Σήμερα: