Avenue B. – Κριτική

Ελάχιστοι από τους ζωντανούς θρύλους της rock ‘n roll μυθολογίας σηκώνουν στους ώμους τους το βάρος που νιώθει ο Iggy Pop. Σήμερα, στην ηλικία των 53 ετών, ο άνθρωπος που θεμελίωσε (και για πολλούς εξάντλησε) ιδιώματα ρηξικέλευθα και ανατρεπτικά όσο το punk, το shock-rock ή το thrash metal χτυπά την πόρτα μας, κρατώντας ένα άλμπουμ επώδυνης ενδοσκόπησης, αμηχανίας και υποβόσκουσας ανασφάλειας, που απέχει παρασάγγας από το καμουφλαρισμένο heavy metal που τον στήριξε σε όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του ’90 (με άλμπουμ όπως το «Brick By Brick» ή το «American Ceasar»). Χαμηλοί τόνοι και απαγγελίες κυριαρχούν σε όλη τη διάρκεια του δίσκου (με την εξαίρεση, ίσως, μιας διασκευής στον ψυχωσικό ύμνο «Shakin’ All Over»), επικουρούμενοι από στοιχειώδεις ενορχηστρώσεις (ελλειπτικοί ρυθμοί, αιωρούμενες φράσεις από ακουστικές και slide κιθάρες), από τη συμμετοχή του jazz τρίο Medeski, Martin & Wood σε τρία τραγούδια και από την επίβλεψη, σε επίπεδο παραγωγής, του έμπειρου Don Was. Βέβαια, καθώς οι κακές συνήθειες μάλλον ριζώνουν βαθύτερα παρά αποβάλλονται με το πέρασμα των χρόνων, η εμπεδωμένη τακτική της προκλητικότητας και της προσβολής μένει και εδώ παρούσα σε κομμάτια, όπως το «Nazi Girlfriend». Στο ερώτημα για ποιον πιθανό λόγο η βιολογική και καλλιτεχνική «κλιμακτήριος» του Iggy Pop θα μπορούσε να ενδιαφέρει (ή, πολύ περισσότερο, να αφορά) έναν πνευματικώς υγιή ακροατή, η απάντηση, νομίζουμε, προκύπτει αβίαστα.