Ως προς την ιδέα, η γοητευτική αυτή παραγωγή θυμίζει το «Truman Show» αλλά κάθε ομοιότητα σταματάει εκεί. Δύο έφηβοι του σήμερα μεταφέρονται κατά τρόπο μαγικό στην πόλη μιας παλιάς ασπρόμαυρης τηλεοπτικής σειράς που «διδάσκει» τα αμερικανικά ιδεώδη: Χαμόγελο, ευγένεια, εργατικοί σύζυγοι, ιδανικές νοικοκυρές, παιδιά υπάκουα, καθαρά και καλοχτενισμένα. Όπως είναι αναμενόμενο, οι απρόσκλητοι επισκέπτες θα φέρουν τα πάνω κάτω στη μικρή πόλη, θα μάθουν στους κατοίκους τη σκέψη, τα συναισθήματα, το… σεξ και θα χρωματίσουν (κυριολεκτικά και μεταφορικά) την ασπρόμαυρη ζωή τους. Υπάρχει ένα έξυπνο σεναριακό εύρημα. Οι πολίτες της Pleasantville δεν είναι ηθοποιοί που υποκρίνονται. Είναι χάρτινοι χαρακτήρες που κάνουν αυτά που πρέπει να κάνουν χωρίς να ρωτούν «πώς» και «γιατί», χωρίς να αισθάνονται, χωρίς να γνωρίζουν. Έτσι η εισβολή του πραγματικού κόσμου στον ψεύτικο δικό τους είναι ένα σοκ, ένα ταρακούνημα από το λήθαργο μπροστά στο οποίο καθένας αντιδρά διαφορετικά. Μιλάμε για παραβολή; Όχι ακριβώς. Παρά τις κάποιες «επαναστατικές» νύξεις η ταινία είναι πολύ ρομαντική και «καθώς πρέπει» σε μηνύματα. Ωστόσο η ιδέα, οι ερμηνείες, η κινηματογράφηση και μια ειδική επεξεργασία εικόνας χάρη στην οποία τα πλάνα χρωματίζονται σταδιακά ενώ έγχρωμοι χαρακτήρες συνυπάρχουν με ασπρόμαυρους συντελούν ώστε το «Pleasantville» να είναι μια από τις πιο γλυκιές ταινίες που πέρασαν φέτος από τη μεγάλη οθόνη. Η κόπια που είδαμε είχε εικόνα με καλή ανάλυση σε τετράγωνο πλαίσιο (4:3) και πλούσιο ήχο καλής ποιότητας που αποδίδει αίσθηση χώρου όταν αναπαράγεται σε Prologic.

Ειδήσεις Σήμερα: