Είχε ήδη ξημερώσει η 18η Αυγούστου 1969 (ημέρα Δευτέρα), όταν ανέβηκαν στη σκηνή του Γούντστοκ ο Jimi Hendrix και η μπάντα του, οι Gypsy Sun & Rainbows, το τελευταίο κατά σειρά εμφάνισης και το πρώτο σε σπουδαιότητα όνομα του θρυλικού τριήμερου φεστιβάλ. Στο γκρουπ συμμετείχαν παλαίμαχοι συνεργάτες, όπως ο Mitch Mitchell, ο ντράμερ των Experience, και ο μπασίστας Billy Cox, καθώς επίσης οι περκασιονίστες Juma Sultan και Jerry Velez, και ο κιθαρίστας Larry Lee. Η κυκλοφορία που παρουσιάζουμε εδώ αποτελείται από δύο CD με 35 λεπτά ακυκλοφόρητης, μέχρι τώρα, μουσικής και από έγχρωμο ένθετο 24 σελίδων με φωτογραφικό υλικό και εκτενές σημείωμα που υπογράφει ο γνωστός δημοσιογράφος David Fricke. Το ηχητικό υλικό προέρχεται από τις αυθεντικές ταινίες master και έχει βελτιστοποιηθεί με νέο, ψηφιακό remix και mastering υπό την επίβλεψη του μηχανικού ήχου Eddie Kramer, ο οποίος είχε πραγματοποιήσει και το σύνολο των ηχογραφήσεων του φεστιβάλ του 1969 για λογαριασμό της ετικέτας Atlantic. Το σετ τραγουδιών, που παρουσίασε ο Hendrix στην ιστορική εκείνη εμφάνιση, αποτελούσε μια ελεύθερης φόρμας σύνθεση στοιχείων blues, funk, ρυθμικής jazz και έθνικ που βελτιστοποιημένη από τις μαγικές κιθαριστικές του επιδόσεις (τα στρεβλωμένα από την παραμόρφωση riff, τα σαρωτικά κύματα του feedback, τα wah-wah σφυροκοπήματα) «μιλούσε» στο κοινό σε μια μουσική γλώσσα μοναδικής σαγήνης. Δίπλα σε κομμάτια ήδη κλασικά, πολυπαιγμένα σε παλαιότερες περιοδείες (Spanish Castle Magic, Red House, Lover Man, Foxy Lady, Fire, Voodoo Chile, Purple Haze), εμφανίζονται το «Hear My Τrain A-Comin'», μια δέηση blues με ρίζες στις θρησκευτικές παραδόσεις των Aφροαμερικανών, οι ουρανομήκεις, καθαρτήριοι αυτοσχεδιασμοί του Woodstock Improvisation που εξελίσσονται στο θλιμμένο και περήφανο ινστρουμένταλ «Villanova Junction» (με εμφανή την επιρροή του Wes Montgomery) και, ασφαλώς, η περίφημη αποκαθήλωση και αναδόμηση του αμερικανικού εθνικού ύμνου στο «Star Spangled Banner». Ενώ όμως ο Hendrix ισορροπούσε σαν σαμάνος στο σύνορο ανάμεσα στον ιδεαλισμό της αθωότητας και το ρεαλισμό της υπευθυνότητας, συνοψίζοντας αρχηγικά τη συναισθηματική και ιστορική αξία του φεστιβάλ και της γενιάς του Γούντστοκ, είναι φανερό ότι οι Gypsy Sun & Rainbows δυσκολεύονταν να τον ακολουθήσουν. Όχι μόνο οι πρόβες που είχαν κάνει μαζί ήταν στοιχειώδεις και δεν είχαν επιτρέψει στους νέους συνεργάτες να μπουν στο πετσί του ρόλου τους και να μοιραστούν το όραμα της νέας μουσικής κατεύθυνσης του Hendrix (οι στιγμές που ο Larry Lee, ο νέος κιθαρίστας, τολμά κάποιους ερμηνευτικούς «διαλόγους» με την κιθάρα του Jimi γεννούν μια υποψία για το πόσο πιο γόνιμη θα μπορούσε να είναι η συνεργασία σε αντίθετη περίπτωση), αλλά υπονομεύονταν και από την τεχνική υποστήριξη της ηχογράφησης (είναι χαρακτηριστικό ότι τα κρουστά δεν ακούγονται σχεδόν καθόλου). Ίσως λοιπόν, με τα δεδομένα αυτά, στο Live At Woodstock ο Hendrix να μην ήταν ένας παντοδύναμος θεός (όπως στο «Electric Ladyland»), αλλά ένας ημίθεος. Και πάλι όμως, ούτως ή άλλως, αντιπροσώπευε μια τάξη μεγέθους πολύ ανώτερη από τις δυνατότητες οποιουδήποτε κοινού θνητού -του τότε, του τώρα ή του έπειτα.

Ειδήσεις Σήμερα: