Συνεχίζοντας να γοητεύεται από αντι-εμπορικούς χαρακτήρες, ο Χάρτλεϊ επιλέγει ξανά τις γειτονιές των μεγαλουπόλεων για να αφηγηθεί την πορεία ενός σκουπιδιάρη από τους κάδους απορριμάτων του Κουίνς στο… Νόμπελ λογοτεχνίας. Ο Σάιμον μοιάζει για καθυστερημένος, στην πραγματικότητα όμως είναι ένα φιλήσυχο άτομο που δεν θέλει να δίνει δικαιώματα. Η γνωριμία του με τον νέο του νοικάρη, που έχει το παράξενο όνομα Χένρι Φουλ, θα ξυπνήσει τη φλέβα ποιητή που πάλλεται μέσα του και θα φέρει τα πάνω κάτω στη ζωή του. Παρά το βασικό της θέμα -το ψέμα που πυροδοτεί τα όνειρα για να γίνουν στη συνέχεια πραγματικότητα- η ταινία στοχεύει σε πολλά επίπεδα ανθρωπίνων σχέσεων, υποκρισία, ιδιαιτερότητες, επίφαση, υποκειμενική οπτική, αντικειμενική οπτική. Αυτή όμως είναι και η αδυναμία της καθώς στις δυόμισι ώρες που διαρκεί εισάγει δευτερεύουσες ιστορίες που μακρηγορούν και κάπου κουράζουν. Έχει σημασία; Όχι. Είναι τέτοιος ο κατακλυσμός από Χολιγουντιανό εύπεπτο θέαμα που, κάθε ταινία που βάζει το μυαλό σου να δουλέψει, μοιάζει αριστούργημα. Η κόπια που είδαμε είχε εικόνα με πλαίσιο 4:3, μέτρια ανάλυση και ήχο μονοφωνικό στα όρια του αξιοπρεπούς.

Ειδήσεις Σήμερα: