Liquid Sunshine – Κριτική

O τραγουδιστής, κιθαρίστας και τραγουδοποιός Keziah Jones (πραγματικό όνομα Olufemi Sanyaolu) γεννήθηκε το 1968 στη Νιγηρία και μεγάλωσε στην Αγγλία. Ξεκίνησε να παίζει πιάνο στα 13 του, αλλά από τα 16 και μετά αφιερώθηκε στην κιθάρα. Περιπλανήθηκε για αρκετά χρόνια ως μουσικός του δρόμου στο Λονδίνο και το Παρίσι, όπου «ανακαλύφθηκε» από την, νεοσύστατη τότε, ετικέτα Delabel, για την οποία υπήρξε ο πρώτος καλλιτέχνης που υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας. Το ντεμπούτο του με τίτλο Blufunk Is A Fact κυκλοφόρησε το 1992 περιλαμβάνοντας τις επιτυχίες «Rhythm Is Love» και «Where Is Love», πλασάροντας τον Jones ως καλλιτεχνική φιγούρα ανταγωνιστική του Lenny Kravitz. Το δεύτερο άλμπουμ του, το African Space Craft, κυκλοφόρησε το 1995 και έκανε και αυτό μια επιτυχία, με το «Million Miles». Το «Liquid Sunshine» (1999) είναι το τρίτο στούντιο άλμπουμ του, σταθερά μουλιασμένο σε «μαύρους» ήχους της δεκαετίας του ’70 (James Brown, Bootsy Collins, Parliament) χωρίς να λείπουν αισθητικά ανοίγματα προς το dub, την ακουστική ψυχεδέλεια («SunshineShapedBulletHoles»), το drum ‘n’ bass («Runaway»), ενώ τα φωνητικά του Jones (με παραπομπές σε Marvin Gaye, Kurtis Mayfield και Prince ) παρουσιάζουν μια θεματολογία επικεντρωμένη στην πολιτική συνειδητοποίηση και το σεξ.