Ερμηνεύονται επίσης οι εισαγωγές: «Egmont» & «Leonore 3», Consecration of the House. Η 7η Συμφωνία, μπορεί να μην ανήκει στα πλέον δημοφιλή, συμφωνικά έργα του Beethoven, διαθέτει όμως τη δική της ομορφιά που προέρχεται από τη μελαγχολία, που εκφράζει ο συνθέτης. Ας μην παραβλέπουμε ότι πρόκειται για έργο, του οποίου η παρουσίαση στην εποχή του είχε ως σκοπό να ευεργετήσει τους ανάπηρους των ναπολεόντειων πολέμων αφενός, και αφετέρου γράφτηκε σε μία εποχή που η κώφωση είχε ήδη αρχίσει να βασανίζει το συνθέτη. Η προσέγγιση του Antal Dorati είναι διαφορετική από αυτή που έχουμε συνηθίσει από άλλους μαέστρους, δεν εκφράζει τόσο έντονα τη λύπη και δεν έχει τον ηχητικό όγκο που δίνουν άλλοι μαέστροι. Επιτυγχάνει όμως να δώσει τις υπέροχες μελωδίες που ενυπάρχουν στην παρτιτούρα του Beethoven και το ίδιο ισχύει και για τις εκτελέσεις των φημισμένων εισαγωγών. Ούτως ή προϊσταται ένας ικανότατος μαέστρος (που έχει ουκ ολίγες ηχογραφήσεις ορόσημο στο ενεργητικό του) μιας σπουδαίας ορχήστρας με την οποία συνεργάστηκε στενά κατά τις δεκαετίες του ’50 και ’60. Όλοι αυτοί οι λόγοι που καθιστούν αυτές τις εκτελέσεις του Dorati, κάθε άλλο παρά αδιάφορες σε αυτόν το δίσκο που έρχεται από το παρελθόν.