Burning London / The Clash Tribute – Κριτική

Οι Clash υπήρξαν ένα από τα πρώτα βρετανικά σύνολα του punk, που επίσης ήταν και το πιο μαχητικό πολιτικά, σε ό,τι αφορούσε το περιεχόμενο των στίχων του. Αντίθετα με τους Sex Pistols, το άλλο μεγάλο λονδρέζικο punk-rock γκρουπ, οι στόχοι του οποίου εξαντλούνταν στην άμεση και αιχμηρή προσβολή του κατεστημένου, οι Clash εξαρχής επιθυμούσαν να κάνουν μια τομή ανθεκτική σε βάθος χρόνου, αναμορφώνοντας τη rock σκηνή, η οποία θεωρούσαν ότι είχε απομακρυνθεί από τις αρχικές επαναστατικές της αξίες. Και να που ο χρόνος έρχεται να δικαιώσει την προσπάθειά τους. Στη συλλογή «Burning London», δεκαπέντε σύγχρονοι καλλιτέχνες και σύνολα, που όλοι αναγνωρίζουν τους Clash ως θεμελιώδη επιρροή, διασκευάζουν ισάριθμα τραγούδια τους τιμώντας το ιστορικό γκρουπ. Οι Afghan Whigs παίζουν το «Lost In The Supermarket», οι Cracker το «White Riot», οι Silverchair το «London’s Burning», ο Moby με τους Heather Nova το «Straight To Hell», οι No Doubt το «Hateful», οι The Urge το «This Is Radio Clash», οι Ice Cube και Mack 10 το «Should I Stay Or Should I Go», οι Rancid το «Cheat», οι Indigo Girls το «Clampdown». Από μουσική άποψη, σε καμιά περίπτωση οι διασκευές δεν φτάνουν (ίσως ούτε καν πλησιάζουν) το πρωτότυπο, από τη στιγμή όμως που μιλάμε για τους Clash, αυτό ήταν κάτι το αναμενόμενο. Ωστόσο, ακόμη και ως θερμή χειραψία η συλλογή αυτή έχει δικαίωμα ή, καλύτερα, υποχρέωση ύπαρξης.