Μαλάκωσαν οι dEUS, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κουράστηκαν. Μάλλον βρήκαν χώρο κατάλληλο για να κάνουν μια στάση, να μαζέψουν δυνάμεις, να κάνουν τον απολογισμό τους. Με το δίκιο τους άλλωστε. Από τις αρχές της δεκαετίας έχουν που καταπιάνονται λαίμαργα με κάθε είδος ηχητικού εξτρεμισμού αφήνοντας αχαλίνωτες τη ζωηρή φαντασία και την περιπετειώδη ιδιοσυγκρασία τους. Πώς ακριβώς ακούγονται? Στο » εναλλακτικό rock » θα τους κατατάσσαμε, αν σώνει και καλά έπρεπε να τους βάλουμε σε κάποιο κουτάκι, όμως μια μικρή μόνο ένδειξη θα δίναμε για τις αναφορές και τις εμμονές της εκλεκτικής βελγικής κολεκτίβας (από Tom Waits μέχρι Negresses Vertes, The Fall , John Zorn, John Coltrane, Captain Beefheart και Smashing Pumpkins). Σε ποια καμπή της καριέρας τους βρίσκονται? Σε σχέση με τα δύο προηγούμενα άλμπουμ τους (το Worst Case Scenario του 1994 και το In A Bar, Under The Sea του 1996) το πρόσφατο The Ideal Crash αποτελεί την πιο «συμβατική» μέχρι σήμερα δουλειά τους χωρίς υπό κατεδάφιση δομές, χωρίς ακαριαίες rock ‘n’ roll εκτονώσεις, χωρίς πυρακτωμένες εκπνοές παραμόρφωσης αλλά με στρωτά ηλεκτρικά τραγούδια, με στιβαρή ρυθμική υποστήριξη, με σαγηνευτικές μελωδίες , με πολυτελείς συνοδείες από σύνολα εγχόρδων και πνευστών. Συνολικά μια δουλειά ιδιαίτερης ερμηνευτικής και συνθετικής κλάσης, στηριγμένη από την αξιοζήλευτη εμπειρία μιας καλλιτεχνικής διαδρομής μακράς, δύσβατης, ανομοιογενούς, απρόβλεπτης όμως και, τελικά, τόσο αναντικατάστατα εποικοδομητικής.