Ένας λαϊκός μουσικός της νεότερης γενιάς από την Κρήτη εμπνέεται από τη λαϊκή μουσική του νησιού του και καταθέτει τη δική του πρόταση: έναν οργανικό δίσκο, όπου γνωστά κρητικά τραγούδια «προσεγγίζονται με τρόπο αφαιρετικό κι ενορχηστρώνονται με λιτότητα». Πρωταγωνιστούν τα λαϊκά όργανα της Κρήτης (λύρα, λαούτο, μαντολίνο) και η ορχήστρα συμπληρώνεται με ούτι, τζουρά, κοντραμπάσο και κρουστά. Ο Πάρις Περυσινάκης (που έχει μεγαλώσει στην Κρήτη και πήρε μαθήματα λύρας απ’ τον Κώστα Μουντάκη) επικαλείται τη δύναμη των τραγουδιών αυτών «που ξεπερνά μουσικούς και ηχογραφήσεις» κι εμπεριέχονται σ’ αυτούς που τα έχουν βιώσει. Έτσι στο δίσκο του, παίζοντας ο ίδιος τα περισσότερα όργανα που ακούγονται, (επαν-)εκτελεί τραγούδια που έγιναν γνωστά από τη δισκογραφία των 78 στροφών. Παρόλες τις προθέσεις του όμως, δεν μας έπεισε για το λόγο ύπαρξης της δισκογραφικής αυτής δουλειάς. Και το πρόβλημα δεν εντοπίζεται στο ότι τα κομμάτια είναι γνωστά από τις πρώτες «αυθεντικές» εκτελέσεις τους. Άλλωστε, έχουν γίνει πάρα πολλές επανεκτελέσεις τόσο κρητικών, όσο και ρεμπέτικων τραγουδιών. Το πρόβλημα είναι ότι ο δίσκος «χωλαίνει» ως έντεχνη πρόταση. Γιατί, για να χαρακτηριστεί κάτι ως «έντεχνο», προϋποθέτει μια ιδιαίτερη προσωπική οπτική γωνία του δημιουργού που, στην περίπτωση του δίσκου αυτού, θα αντλούσε στοιχεία από τα τραγούδια και θα τα (ανά-)δημιουργούσε. Αντ’ αυτού, ο Π. Περυσινάκης περιορίζεται απλώς στο να τα επαναλάβει, και δικαιολογεί την «ενορχηστρωτική» του παρέμβαση απλώς με την παρουσία του κοντραμπάσου και την εναλλακτική χρήση του ουτιού και του τζουρά….Παρόλ’ αυτά, στο κομμάτι «στο Σελί» (8) καταθέτει μια δική του σύνθεση βασισμένη σε στοιχεία της κρητικής μουσικής, η οποία είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα ως πρόταση σε σχέση με το (αναμάσημα ουσιαστικά…) των παραδοσιακών τραγουδιών. Περιμένουμε λοιπόν ο Π. Περυσινάκης, στον επόμενο δίσκο του να μας πει με πιο προσωπικό κι ολοκληρωμένο τρόπο «τι είδε» μέσα από την ενασχόλησή του με την παραδοσιακή μουσική της Κρήτης…

Ειδήσεις Σήμερα: