Κωστή Παλαμά: Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου – Κριτική

Αποσπάσματα από το «Δωδεκάλογο του Γύφτου» του Κωστή Παλαμά παρουσιάζονται μελοποιημένα από τον Πέτρο Ταμπούρη, με στόχο «ν’ αποτελέσει το έργο αυτό τη γέφυρα» ανάμεσα στο έργο του Παλαμά και το σύγχρονο ακροατή. Έτσι -ισχυρίζεται ο συνθέτης- το ποίημα «αποκτά μελωδία, γίνεται τραγούδι και σαν τραγούδι είναι περισσότερο κοντά στον Έλληνα». Τους στίχους που έχουν μελοποιηθεί έχει επιλέξει ο Π. Ταμπούρης, ενώ τα ορχηστρικά μέρη «περιγράφουν» τους υπόλοιπους και λειτουργούν ως «γέφυρες» ανάμεσα στα μελοποιημένα αποσπάσματα. Όμως, η ακρόαση δε μας έπεισε για την επάρκεια του μουσικού αυτού εγχειρήματος. Θα περιμέναμε η μελοποίηση να «επενδύει» και να αναδεικνύει το έργο του Παλαμά, τονίζοντας τα βαθιά του νοήματα. Δυστυχώς όμως πρόκειται για μια διαδοχή ασύνδετων κι απλοϊκών μελωδιών, που – κατά κανόνα – συνοδεύονται με (εξίσου) απλοϊκές αρμονίες. Με την ενορχήστρωση (που οφείλουμε να πούμε ότι είναι περισσότερο ευρηματική από τις μελωδίες…) γίνεται μια προσπάθεια να αντισταθμιστεί το τελικό μουσικό αποτέλεσμα, που όμως εξακολουθεί να παραμένει φτωχό κι ανεπαρκές… Τα τραγούδια ερμηνεύουν ο Αλέξανδρος Χατζής, ο Κώστας Παυλίδης και η Χριστιάνα (που τραγουδά ένα απ’ αυτά), ενώ οι διακεκριμένοι δεξιοτέχνες (Μάνος Αχαλινωτόπουλος, Σωκράτης Σινόπουλος, Κόρα Μικεγελιάν κ.α.) που συμμετέχουν, προσπαθούν με την τέχνη τους ν’ ανυψώσουν ένα έργο στο οποίο πρωταγωνιστούν η έλλειψη φαντασίας και μια διεκπεραιωτική προχειρότητα… Το μουσικό αποτέλεσμα όχι μόνο δεν κατορθώνει να λειτουργήσει ως «γέφυρα» προς το σύγχρονο ακροατή, αλλά ουσιαστικά προδίδει το έργο του Παλαμά, υποβιβάζοντάς το στο επίπεδο ενός κακοστημένου… μιούζικαλ. Κρίμα!…