Time Capsule – Κριτική

Συνδυάζοντας παλιομοδίτικη αισθητική, αμετάκλητο εθισμό στους ρυθμούς, ανεξάντλητα αποθέματα διάθεσης για ειρωνεία και διακωμώδηση και ευρύτητα μουσικών αναφορών ( rock ‘n’ roll των ’50s, punk, funk, girl-pop) οι B-52’s αναδείχτηκαν σε θεματοφύλακες της trash αισθητικής του new wave. Σχηματίστηκαν στην πολιτεία Georgia το 1976 με τέσσερα μέλη, δύο άντρες και δύο γυναίκες, τις οποίες θα θυμόμαστε -πέρα από τη μουσική- και για τα χτενίσματα και τα ντυσίματά τους (Kate Pierson, Cindy Wilson). Η συλλογή Time Capsule συγκεντρώνει σε ένα CD 13 τραγούδια του γκρουπ (δύο από αυτά είναι ακυκλοφόρητες πριν ηχογραφήσεις), κάνοντας αναδρομή σε όλη τη μέχρι σήμερα καριέρα τους, από το εξαιρετικό φερώνυμο ντεμπούτο (1979) και το κομψό Wild Planet (1980, με αφορμή το οποίο ο John Lennon αναγνώρισε τους B-52’s ως αγαπημένο του γκρουπ για τη χρονιά εκείνη) μέχρι το Cosmic Thing (1989) και το Good Stuff (1992), την τελευταία μέχρι στιγμής στούντιο εμφάνισή τους. Ως γενική παρατήρηση μπορούμε να πούμε ότι οι B-52’s ακολούθησαν μια πτωτική πορεία σε θέματα αυθεντικότητας και αμεσότητας, την οποία όμως κατάφεραν να εξισορροπήσουν μερικώς, επιλέγοντας κορυφαίους παραγωγούς (Chris Blackwell, David Byrne, Don Was, Nile Rodgers). Εάν και εφόσον τέτοιες διαπιστώσεις έχουν οποιοδήποτε ενδιαφέρον στο τσακίρ κέφι του πάρτι…