Πρώτη σόλο απόπειρα του κιθαρίστα των Blur, κυκλοφορημένη στη δική του ετικέτα Transcopic. Σε μεγάλο μέρος του επώνυμου και πέμπτου κατά σειρά άλμπουμ των Blur (1997) ήταν φανερή η ιδιαίτερη συμπάθεια που είχε αναπτύξει ο Coxon για τις πειραματικές, «lo-fi» rock προσεγγίσεις αμερικανικών, κυρίως, συνόλων όπως οι Pavement ή οι Sonic Youth. Μάλιστα, το άλμπουμ εκείνο φιλοξενούσε και την πρώτη του εμφάνιση σε ρόλο τραγουδιστή, στο «You’ re So Great». Υπό το πρίσμα αυτό, το The Sky Is Too High αποτελεί θαρραλέα απόφαση για ένα βήμα εμπρός, πόσο μάλλον που ο Coxon παίζει μόνος του όλα τα όργανα και ολοκλήρωσε την ηχογράφηση μέσα σε τέσσερις μόλις ημέρες. Επτά από τα έντεκα κομμάτια είναι ακουστικά, αναδεικνύοντας σε κυρίαρχες τάσεις την εσωστρέφεια και τη μελαγχολία, αλλού με διάθεση λυρική («Hard And Slow»), αλλού με folk χροιά («R U Lonely»). Επειδή όμως το αίμα νερό δεν γίνεται, παρόντα μένουν και τα κιθαριστικά ξεσπάσματα, σε κομμάτια όπως το αμφεταμινικό punk-rock «Who The Fuck?» και το επηρεασμένο από το grunge «That’s All I Wanna Do». Φανερά το άλμπουμ απευθύνεται σε κοινό διαφορετικό απ’ ότι οι pop ευαισθησίες των Blur. Όσο για τη φωνή του Coxon, στα σίγουρα δεν είναι η καλύτερη που έχετε ακούσει, ταιριάζει ωστόσο με την ευρύτερη ακατέργαστη αισθητική που συναντάμε εδώ. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που θα σπεύσουν να μας πουν ότι ο Coxon ανεβαίνει με την προσωπική αυτή δουλειά στο ύψος ενός Syd Barrett ή ενός Nick Drake. Η αλήθεια είναι ότι απέχει παρασάγγες. Αλλού όμως έγκειται η σπουδαιότητα της απόπειρας: Στο γεγονός ότι ένας από τους πλέον γνωστούς μουσικούς της βρετανικής pop/rock σκηνής σήμερα, βασικό στέλεχος ενός από τα πιο δημοφιλή σύνολα, τολμά και κυκλοφορεί ένα προσωπικό άλμπουμ τόσο αποφασιστικά αιρετικό. Κίνηση αναπάντεχη, που παραπέμπει σε παλιότερες και πολύ καλύτερες για το rock εποχές. Να δούμε ποιοί άλλοι θα περάσουν από την ανοιχτή, πλέον, πόρτα.

Ειδήσεις Σήμερα: