Αρκετά χρόνια μετά το Unplugged, ο Eric Clapton επέστρεψε με καινούργιο προσωπικό δίσκο. Ήδη ένας από τους αδιαφιλονίκητους «θεούς» της ηλεκτρικής κιθάρας, αν έχει εδώ κάτι με το οποίο πρέπει να αναμετρηθεί, αυτό είναι οι προσωπικοί του δαίμονες. Η φήμη του ως τραγουδοποιού ουδέποτε πλησίασε τη φήμη του ως σολίστα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι τα 14 νέα τραγούδια του Pilgrim (ανάμεσά τους και το «My Father’s Eyes») αποδεικνύονται σε οποιοδήποτε επίπεδο ανεπαρκή. Ο πυρήνας τους, αναμενόμενα, είναι εμπνευσμένος από τη μεγάλη παράδοση των blues και των rhythm & blues, τα φωνητικά του Clapton διακρίνονται από μια βραχνάδα που δημιουργεί αίσθηση οικειότητας αλλά και προδίδει την με κόπο κατακτημένη εμπειρία, ενώ σαν καινοτομίες θα μπορούσαμε να επισημάνουμε την εκτεταμένη αξιοποίηση των εγχόρδων της London Session Orchestra και τη σχεδόν αποκλειστική χρήση ηλεκτρονικών κρουστών στη θέση των παραδοσιακών drums.