World Premiere Recording. Όταν το 1978 ο δημοτικός σύμβουλος του San Francisco Danny White έβαλε το χέρι στη σκανδάλη παίρνοντας τη ζωή του Δημάρχου George Moscone και του δημοτικού συμβούλου Harvey Milk, δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι η αποτρόπαιη πράξη του θα γινόταν το θέμα μιας σύγχρονης όπερας. Ποιο ήταν το κίνητρο? Ο Milk, ο ομοφυλόφιλος ακτιβιστής που τασσόταν στο πλευρό όλων των μειονοτήτων αποτελώντας πονοκέφαλο για το συντηρητισμό του «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια» της Αμερικής. Οι εντυπώσεις μας ως προς την όπερα: το θέμα και η προσωπικότητα του Milk είναι ιδανικά στοιχεία για μία σύγχρονη ελεγεία. Η υπέροχη μουσική φόρμα του Wallace αγκαλιάζει τόσο την «κλασική» όπερα (εύκολα θα διακρίνετε μουσικά μέτρα από την Τόσκα της δεύτερης πράξης), τον Berg, όσο και το musical. Η διαφωνία μας είναι στο λιμπρέτο (ελπίζουμε να μη δεχτούμε «αναθέματα»). Οι διαρκείς αναφορές (που καλύπτουν σχεδόν όλη την πρώτη πράξη), στα βάσανα της εβραϊκής φυλής νομιμοποιείται και για ιστορικούς και για προσωπικούς λόγους (ο Milk ήταν Εβραίος). Το αίσχος των στρατοπέδων της φρίκης, όλοι το καταδικάζουμε, όμως θύματα του ρατσισμού δεν είναι μόνο οι Εβραίοι. Είναι και οι ομοφυλόφιλοι, οι τσιγγάνοι, οι ασθενείς του AIDS, οι αντιφρονούντες των δικτατορικών καθεστώτων, όλοι γενικά οι αναξιοπαθούντες από τη δύναμη της πολιτικής εξουσίας και του σύγχρονου «πολιτισμού». Δεδομένου ότι ο Milk ήταν αγωνιστής για «όλους», η εμμονή του λιμπρετίστα στο εβραϊκό σκέλος δείχνει σχεδόν «προπαγανδιστική» επιμονή που λειτουργεί άνισα για το όλο αποτέλεσμα.

Ειδήσεις Σήμερα: