Χαρακτηριστική νεοϋορκέζικη κομεντί που κλέβει κάτι από το Γούντι Άλεν και κάτι από το «Σεξ, ψέματα, βιντεοταινίες». Εξαιρετικοί διάλογοι, κωμικές καταστάσεις, ανατροπές, απρόσμενο φινάλε, δεν είναι η ταινία που θα «κάψει καρδιές», αλλά την παρακολουθείς ευχάριστα και με ένα χαμόγελο στα χείλη. Η κόπια που είδαμε ήταν πολύ μέτρια. Εικόνα χαμηλής ανάλυσης σε ελαφρώς μακρόστενο πλαίσιο (1,66:1) με ενοχλητικό θόρυβο, μαύρο που «μπλεδίζει» και ήχος μονοφωνικός σε χαμηλή ένταση που δεν κολακεύει καθόλου την ηχητική μπάντα του πρωτοτύπου.