Ute Lemper Sings Kurt Weill – Κριτική

Η κυκλοφορία αυτή έχει σημείο αναφοράς τη μουσική του μεσοπολέμου, όπως αυτή ήκμασε στα βερολινέζικα καμπαρέ και στο γερμανικό θέατρο εν γένει κατά το μεσοπόλεμο. Μία εποχή που στιγματίστηκε από την άνοδο του ναζισμού. Η μουσική των καμπαρέ ασκούσε σκληρή κριτική στα πολιτικά κοινωνικά δρώμενα της Γερμανίας και «αφορίστηκε», όπως ήταν φυσικό. Το ίδιο συνέβη και με τη μουσική του Kurt Weill που χαιρόταν να μισεί η χιτλερική κουλτούρα (;). Η Ute Lemper μάς ξανακαλωσορίζει, αυτή τη φορά με ρεπερτόριο του μεγάλου Γερμανού συνθέτη Kurt Weill. Η Lotte Lenya υπήρξε η μεγαλύτερη ερμηνεύτρια των έργων του συνθέτη και έθεσε τα θεμέλια για τον τρόπο απόδοσης των τραγουδιών. Παρ’ όλα αυτά πολλές τραγουδίστριες δοκίμασαν με επιτυχία στο ρεπερτόριο του Weill και μία από αυτές είναι η Lemper αλλά και η Teresa Stratas, όπως θα δούμε παρακάτω. Η Lemper είναι πληθωρική, εκφραστική αλλά και με απόλυτο έλεγχο στο μέτρο και βέβαια με την αποστασιοποίηση που πρέπει να υπάρχει στην ερμηνεία των μπρεχτικών κομματιών. Ακούγονται αποσπάσματα από τα έργα maria Galante, Die Dreigroschenoper, Aufstieg und Fall der Stadt Mahagonny, Happy End, One touch of Venus, Das Berliner Requiem, Lady in the Dark, Lost in the Stars.
Ο ήχος και η εικόνα βρίσκονται σε απλά ικανοποιητικά επίπεδα, δεδομένου ότι πρόκειται για βιντεοκασέτα.