Ω καιροί, ω ήθη. Ακόμη κι οι αναρχικοί punk μαχητές των δρόμων του Leeds στρογγυλοκάθισαν στο σαλόνι της πολυεθνικής δισκογραφικής στέγης; Δικαιολογημένη η απογοήτευση, αν κι οι Chumbawamba δηλώνουν ότι το Tubthumper (πρώτο άλμπουμ τους στην ετικέτα της ΕΜΙ και ένατο συνολικά της πολυτάραχης καριέρας τους) δεν αποτελεί ξεπούλημα ή αποτέλεσμα συμβιβασμού. Ισχυρίζονται ότι θέλουν να πολεμήσουν το θηρίο από μέσα και, πάνω που το ειρωνικό γελάκι σκάει στο χείλι μας, έρχεται η μουσική του δίσκου να το επιβεβαιώσει. Το «ταλέντο» τους να προσβάλλουν αλύπητα δεν είναι λιγότερο οξύ από παλιά, τα πολιτικά μηνύματα των στίχων ακούγονται δυνατά και καθαρά κι όσο για τη μουσική, είναι σε πιο διασκεδαστική φόρμα από ποτέ, γυρίζοντας τα μέσα έξω στην pop του συρμού, επιστρατεύοντας χορευτικά μπιτ, κολάζ ραδιοφωνικών ήχων, γυναικεία χορωδιακά φωνητικά, μεθυστικές μελωδίες και άφθονο χιούμορ. Αν είναι να το γλεντήσουμε έτσι με την επανάσταση, ας την αρχίσουμε το ταχύτερο.