Στο άλμπουμ του αυτό, ο πρωτοπόρος αρχιτέκτονας των ambient ήχων Brian Eno εισάγει ένα νέο τύπο ηχητικής παρέκκλισης, μια μουσική φόρμα που αδιευκρίνιστα βαφτίζει «drop». Δύσκαμπτες μελωδίες, στρεβλωμένες κιθαριστικές νότες, διακριτικές πιανιστικές παρεμβάσεις και πλήθος από εφέ συναποτελούν τις 17 βιαστικές συνθέσεις του, ελάχιστες από τις οποίες ξεπερνούν σε διάρκεια τα τρία λεπτά. Μουσικά ιντερλούδια, αποκομμένα, λες, από το κυρίως σώμα κάποιου σύνθετου έργου, στη θέση των κινηματογραφικών χώρων που χαρακτήριζαν μεγάλο μέρος της παλιότερης δουλειάς του.