Tα δώδεκα κομμάτια του «Be Here Now», τρίτου άλμπουμ των Oasis, αν και γράφτηκαν για να διαδεχτούν το «(What’s The Story) Morning Glory», ένα από τα πιο επιτυχημένα εμπορικά άλμπουμ που έχουν ποτέ κυκλοφορήσει στη Βρετανία, δεν διακρίνονται από καμιάς μορφής πίεση ή άγχος. Στην ουσία μάλιστα, αυτό που έχουν κάνει οι Oasis είναι να βγάλουν για τρίτη συνεχή φορά τον ίδιο ουσιαστικά δίσκο. Το ηχητικό φορμά και οι τραγουδιστικές δομές παρουσιάζονται αμετάβλητα και ορίζουν και πάλι μια χρυσή μετριότητα στον ελάχιστο παρονομαστή του «κοινού γούστου», με πλήθος αναφορών σε σύνολα και καλλιτέχνες από όλη τη βρετανική pop παράδοση. Από άποψη ύφους οι Oasis ήταν και μένουν μια λευκή μπάντα με ηλεκτρικές κιθάρες που παίζει βασικό rock σε διαφορετικές ταχύτητες, συστηματικά αποφεύγοντας τις διαδρομές σε άγνωστες περιοχές, ενώ την ιδιαίτερη ταυτότητα στο όλο άκουσμα αναλαμβάνουν να προσδώσουν τα φωνητικά του Liam Gallagher, με το χαρακτηριστικό, βόρειας προφοράς, αλήτικο κλαψούρισμα. Η μέγιστη εμπορική επιτυχία της συνταγής έχει προ πολλού περίτρανα αποδειχτεί, η γνώμη μας ωστόσο είναι πως αδυνατεί να ικανοποιήσει έναν εκλεκτικό μουσικόφιλο, ακριβώς όπως τα χάμπουργκερ μιας αλυσίδας φαστ-φουντ αδυνατούν να ικανοποιήσουν ένα γευσιγνώστη.