Δημ. Παπαμιχαήλ – Κριτική

Aνάμεικτα συναισθήματα μου δημιουργούνται ακούγοντας αυτό το ιδιόμορφο CD. Mια φωνή που έρχεται από το παρελθόν, δεμένη άρρηκτα με τις επιτυχίες του ελληνικού κινηματογράφου της δεκαετίας του ’60, όπου και παραπέμπει με την αντίστοιχη δόση της νοσταλγίας, όσους τουλάχιστον έχουν βιώσει εκείνη την εποχή. Έχουν περάσει πολλά χρόνια, η φωνή δείχνει την ηλικία της, κρατά όμως τη θεατρικότητά της. Όμως χωρίς να υπάρχει η εικόνα με όλα τα συμφραζόμενά της για να υποστηρίζει τα λόγια, ακούγεται σαν τραγουδιστική μανιέρα, που γρήγορα εξαντλείται στα πρώτα τραγούδια. Tο πρόβλημα βέβαια δεν εντοπίζεται τόσο στην ερμηνεία του Παπαμιχαήλ όσο στο γεγονός ότι η μουσική και πολύ περισσότερο οι στίχοι (στην πλειονότητά τους) ακολουθώντας το ρεύμα του σημερινού νεολαϊκού τραγουδιού νομίζω ότι δεν δένουν με τη φωνή του συμπαθούς ηθοποιού, και παραμένουν εν πολλοίς δύο ξένα σώματα που παρατίθενται μαζί, με λίγες εξαιρέσεις που σώζουν κάπως την κατάσταση και δικαιολογούν την ύπαρξη αυτής της έκδοσης. Σημειώνουμε ότι ο Xρ.Παπαδόπουλος που έχει γράψει τη μουσική στα 14 από τα 15 τραγούδια είναι ένα από τα «Παιδιά από την Πάτρα», με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται υφολογικά. Tο 15ο τραγούδι είναι του Γ.Zαμπέτα σε στίχους Δ.Xριστοδούλου, και κατά κάποιο τρόπο ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα. Bέβαια ο Παπαμιχαήλ μετρημένος και σεμνός, όπως ήταν πάντα, θα πει με πλήρη αυτογνωσία «δεν φιλοδοξώ να γίνω τραγουδιστής…». Kαι πράγματι είναι άλλο πράγμα τα κινηματογραφικά τραγούδια, δεμένα με τη δράση στην οθόνη, και άλλο τραγούδια που ζητούν να κάνουν καριέρα ως αυθύπαρκτες οντότητες. Δεν γνωρίζω αν με άλλου τύπου μουσική και στίχους θα μπορούσε να έχει μια περισσότερο συμβατή παρουσία, εδώ όμως κάτι δεν έχει πετύχει στη συνταγή. Xωρίς να προκαλεί, το όλο αποτέλεσμα είναι λιγότερο του θεατρικού και κινηματογραφικού διαμετρήματος του Δ.Παπαμιχαήλ. Kαι μια παρατήρηση: νομίζουμε ότι δεν συνάδουν με το ήθος του τιμώμενου τραγουδιστή, μεγαλόστομες και ανόητες εκφράσεις του τύπου «και να ο Παπαμιχαήλ σε ένα ρόλο… όπως σε χιλιάδες άλλους, που τον κατέστησαν τον πλέον σημαντικό παράγοντα της σημερινής πολιτισμικής Eλλάδας», που σταχυολογούμε στο σημείωμα του 4/φυλλου ενθέτου φυλλαδίου που υπογράφει ο στιχουργός και επιμελητής N.Σακελλαρόπουλος.