Για ποιον παίζουν πια μουσική οι Cure; Οι οπαδοί τους της μετά-punk εποχής των οραματισμών δουλεύουν πια 9 με 5 και ασχολούνται με την ανατροφή των παιδιών τους. Το «ευρύ κοινό», που έκανε Νο 1 το «The Wish» (1992), σίγουρα θα γεμίσει ξανά με περιέργεια τα στάδια, αν και σπεύδοντας με το τέλος της συναυλίας στα φαγάδικα. Η τέχνη-για-την-τέχνη πήρε άριστα δέκα με το «Pornography» (1982) κι εκεί σταμάτησε, μην έχοντας και πού αλλού να πάει. Οι Cure όμως εξακολουθούν να είναι εδώ, με το δέκατο στη σειρά άλμπουμ τους. Ανεξιχνίαστοι, προκλητικοί, είρωνες, επαναλαμβανόμενοι και, ξαφνικά, γερασμένοι. Παίζοντας, τελικά, μουσική για τους εαυτούς τους. Γιατί ο Robert Smith με την παρέα του αυτόν τον ένα ρόλο των Cure ξέρει να παίζει, και μάλιστα τον ξέρει πολύ καλά, δίνοντας πάντα ένα καλλιτεχνικό προϊόν που, σε σχέση με τον ανταγωνισμό, πλασάρεται αξιοπρεπώς. Το ερώτημα είναι, εσύ, ο καταναλωτής και φίλος της μουσικής, τι λόγο έχεις να συμβιβαστείς με καρικατούρες;

Ειδήσεις Σήμερα: