Broken Arrow – Κριτική

Από όλους τους ήρωες του rock, πιστεύω πως ο Neil Young είναι εκείνος που περισσότερο από τον καθένα συνεχίζει να ακολουθεί, με συνέπεια και πίστη αμετακίνητη, ακριβώς εκείνο τον συγκεκριμένο δρόμο που ανέκαθεν απαιτούσε το καλλιτεχνικό του όραμα. Ένα όραμα περασμένο από τα σαράντα κύματα τριών δεκαετιών ηλεκτρικής ανατροπής, ακμής και παρακμής ιδιωμάτων και τεχνοτροπιών, δοκιμής και θριάμβου, δοκιμής και λάθους. Ένα όραμα σαν την ίδια τη ζωή, και τώρα πια μπορούμε να ξέρουμε πόσο συνεπής στάθηκε η διαδρομή του απέναντι στην πρόκληση όχι της επίφασης, αλλά της βαθύτερης ουσίας των πραγμάτων. Και μας βγάζει εδώ, στο «Broken Arrow», γιορτάζοντας το ξανασμίξιμο με τους Crazy Horse, με προτίμηση σε βαριά ηλεκτρικά πανωφόρια τύπου «Rust Never Sleeps», «Ragged Glory» ή «Arc Weld». Ένα άλμπουμ που, αν εξαιρέσουμε την ανεξήγητη ανορθογραφία της λάιβ διασκευής, στη σύνθεση του Jimmy Reed «Baby What You Want Me To Do» (απαράδεκτης ηχητικής ποιότητας και με τους θαμώνες του μπαρ να ακούγονται δυνατότερα από τους μουσικούς!), αποτελεί ένα ακόμη γνήσιο «παιδί» του Neil Young. Αίμα του, ψυχή του. Γεμάτο με τραγούδια για περιπέτειες που στο τέλος γίνονται τραγούδια-περιπέτειες, για μια ακόμα φορά τόσο έμπειρα, αγωνιώδη και θριαμβικά, τόσο περήφανα κι αυτάρκη, τόσο βασανιστικά όμορφα. Ήταν τελικά τόσο απλό και κοινότοπο, όπως όλες οι πραγματικές, μεγάλες αλήθειες, εκείνο το «rock ‘n’ roll can never die»…