Language

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις εκείνες όπου κάποιες λέξεις μεταβάλλονται από νοηματικής απόψεως ή και εξαφανίζονται στο διάβα του χρόνου

Ένας ικανός αριθμός λεξιλογικών θεμάτων της ινδοευρωπαϊκής γλώσσας είναι δυνατόν να διευθετηθεί διά της συγκρίσεως λέξεων των θυγατρικών γλωσσών

Όσον αφορά τις μυκηναϊκές ταφές, έχει υποστηριχθεί ότι οι κάθετοι τάφοι και η συσσώρευση ποικίλων αντικειμένων κοινωνικής διαφοροποίησης στοιχειοθετούν μια ολοκληρωτική ρήξη με τα παλαιότερα ταφικά έθιμα στον ελλαδικό χώρο

Μετά την επικράτηση της νεολιθικής οικονομίας στον ελλαδικό χώρο, το επόμενο πιθανό χρονικό διάστημα για μεταναστευτικές κινήσεις είναι η περίοδος που εκτείνεται από το 3500 έως το 3000 π.Χ.

Σύμφωνα με το εν λόγω θεωρητικό σχήμα, που οφείλει την ονομασία του στη ρωσική λέξη για τον τύμβο (την τούμπα), η πρωτοϊνδοευρωπαϊκή κοιτίδα τοποθετείται σε κάποια περιοχή των στεπών της Ευρώπης, δηλαδή στην Ουκρανία και τη νότια Ρωσία

Η τρίτη θεωρητική προσέγγιση τοποθετεί την αρχική κοιτίδα των Ινδοευρωπαίων στην κεντρική Ευρώπη

Η δεύτερη θεωρητική προσέγγιση για τις ινδοευρωπαϊκές μετακινήσεις συνδέει την εξάπλωση των Ινδοευρωπαίων με τη διασπορά της γεωργίας από την Ανατολία στην Ευρώπη, που ξεκίνησε περί το 7000 π.Χ.

Κατά την αποκαλούμενη «μεσολιθική θεωρία», οι ευρωπαϊκές γλώσσες πρέπει να εξαπλώθηκαν αφενός μεν προς νότον (Αιγαίο, Μεσόγειος, Ατλαντικός ωκεανός) από τη βορειο-κεντρική Ευρώπη, αφετέρου δε προς ανατολάς (Ασία) από τις στέπες

Η απόπειρα τοποθέτησης της έναρξης της ινδοευρωπαϊκής διασποράς στο χρονικό διάστημα μετά το 2500 π.Χ., δηλαδή στις παραμονές των παλαιότερων ιστορικά μαρτυρημένων γλωσσών της ινδοευρωπαϊκής οικογένειας, εξαλείφει τα χρονικά περιθώρια για τη διαφοροποίησή τους

Η έναρξη της ινδοευρωπαϊκής διάσπασης ανάγεται περίπου στο χρονικό διάστημα 4500-2500 π.Χ.

Μολονότι ορισμένες τουλάχιστον από τις προτεινόμενες λύσεις στο πρόβλημα της απαρχής της ινδοευρωπαϊκής γλωσσικής οικογένειας είναι όντως δελεαστικές, πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα επιφυλακτικοί απέναντι σε οποιαδήποτε σχετική θεωρία, όσο ευρέως αποδεκτή κι αν είναι

Είναι εύλογο να υποθέσουμε ότι η ινδοευρωπαϊκή ως ολότητα είναι στην πραγματικότητα ένας κλάδος κάποιας ευρύτερης γλωσσικής «υπερ-οικογένειας»

Οι φωνητικές αντιστοιχίες, οι αντιστοιχίες που παρουσιάζουν οι λέξεις και τα μορφήματα στο νόημα ή και στη γραμματική λειτουργία τους, οι ιδιαίτερα σημαντικές συμπτώσεις μορφής και νοήματος συνιστούν αναμφισβήτητες ενδείξεις γενετικής συγγένειας ανάμεσα στις διάφορες ινδοευρωπαϊκές γλώσσες

Οι φτωχά μαρτυρημένες γλώσσες της ινδοευρωπαϊκής οικογένειας

Ο τευτονικός, ο ιταλικός και ο κελτικός κλάδος της ινδοευρωπαϊκής οικογένειας γλωσσών

Ξεχωριστός κλάδος της ινδοευρωπαϊκής οικογένειας, η ελληνική, παρά τις ποικίλες διαλέκτους που παρουσίασε στο διάβα των αιώνων, παρέμεινε στην ουσία μία και μόνη γλώσσα

Αφετηριακή γλώσσα ή «πρωτογλώσσα» της ινδοευρωπαϊκής γλωσσικής οικογένειας θεωρείται η αποκαλούμενη «πρωτοϊνδοευρωπαϊκή», που μιλιόταν πριν από 6.500 περίπου χρόνια

Από τη γενίκευση της χρήσης της πανίσχυρης αττικής διαλέκτου γεννήθηκε η ελληνιστική κοινή, που έμελλε να μεταφερθεί με τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου σε όλη την τότε γνωστή οικουμένη

Τον 8ο αιώνα π.Χ. έκαναν την εμφάνισή τους οι πρώτες επιγραφές με αλφαβητικό σύστημα γραφής, γέννημα της προσαρμογής ενός φοινικικού προτύπου στις ανάγκες της ελληνικής γλώσσας

Την υπέρβαση του προφορικού λόγου και την υιοθέτηση του γραπτού λόγου επέβαλαν κατ' αρχάς στον ελληνόφωνο μυκηναϊκό κόσμο οι περίπλοκες λογιστικές ανάγκες των ανακτόρων