Opinion

Ηταν χιλιάδες, πολλές χιλιάδες, αναρίθμητοι - μην παίξω την κολοκυθιά… Μια τεράστια συγκέντρωση. Με ανθρώπους που ήλθαν με κάθε μέσο από κάθε γωνιά της Ελλάδας. Που μαζεύτηκαν να φωνάξουν ένα "γαμώτο"!

Προσφιλές παράδειγμα για την προσέγγιση δύο κρατών είναι για πολλούς η γαλλογερμανική φιλία. Ομως, λίγοι είναι εκείνοι που θυμούνται ένα αντίστοιχο και ιδιαίτερα σημαντικό παράδειγμα στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης: των σχέσεων Ελλάδας - Βουλγαρίας. Γεμάτη από γεγονότα πυρός και σιδήρου, η ιστορία των δύο χωρών είναι κηλιδωμένη με πολύ αίμα.

Η λέξη είναι παρεξηγήσιμη. Αλλα σημαίνει στον αγγλοσαξονικό κόσμο κι άλλα στην υπόλοιπη Ευρώπη. Οι μεν το θεωρούν κάτι θετικό, οι δε κάτι αρνητικό. Οσο για μας, του κολλάμε ένα «νεο» μπροστά και το καταγγέλλουμε ως υπεύθυνο για όλα τα δεινά.

Ο Γιάννης έχει φέτος κι ένα καινούργιο παράσημο: είναι αυτός που έλαβε τις περισσότερες ψήφους στην ειδική ψηφοφορία που γίνεται μεταξύ των παικτών. Οι συναθλητές του τον θεωρούν κάτι σαν ατραξιόν του ΝΒΑ: αυτόν που δεν θα έπρεπε να λείπει από τη γιορτή.

Σαν να μουρλάθηκε ο κόσμος όλος γύρω μου. Λόγια, λόγια, λόγια. Οι πολιτικοί απροετοίμαστοι για τέτοια καταιγίδα φτάνουν «στον έσχατο εξευτελισμό, να αντιφάσκουν με τον ίδιο τους τον εαυτό» ανά μία ώρα.

Το μεγαλύτερο μέρος των κομμάτων και των βουλευτών ουσιαστικά συμφωνεί με την κυβέρνηση ότι στο θέμα της FYROM, το κεντρικό πρόβλημα είναι ο αλυτρωτισμός και η ανιστορική μεγαλομανία. Οτι το όνομα είναι το έλασσον και όχι το γενεσιουργό. Οτι όσο υπάρχει εκκρεμότητα τόσο εξελίσσεται εις βάρος της χώρας, αφού παγιώνεται εθιμικά η άποψη μόνο της άλλης πλευράς. Οτι η ισχυρότερη χώρα (μας) δεν πρέπει να έχει ανασφάλεια στη διαπραγμάτευση, ιδίως όταν στο εσωτερικό των συμμαχιών έχει βαρύνοντα ρόλο.

Τις τελευταίες ώρες και ενόψει του αυριανού συλλαλητηρίου της Κυριακής στο Σύνταγμα για το Μακεδονικό, πυκνώνουν διάφορες, συνήθως υπαινικτικές και θρασύδειλες, επιθέσεις κατά του Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος θα είναι και ο κεντρικός ομιλητής σε μία συγκέντρωση χωρίς κόμματα και καπελώματα, η οποία αναμένεται να είναι η μεγαλύτερη των τελευταίων πολλών δεκαετιών.

Υπάρχει μια μικρή ιστορία που κυκλοφορεί στους ευρωπαϊκούς πολιτικούς κύκλους από τη δεκαετία του '80. Είναι η γνωστή ιστορία των τριών φακέλων. Τι αναφέρει;

Μια επιστολή στον συνθέτη με αφορμή την συμμετοχή του σε ένα συλλαλητήριο που δεν βοηθά την Προοπτική για Καλύτερη ζωή στον τόπο μας και γενικότερα στην Βαλκανική…..

H πολιτική, τουλάχιστον στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, επαναλαμβάνει επεισόδια παλιών κωμικών τηλεοπτικών σειρών. Η ιστορία με τα συλλαλητήρια και την «λαϊκή βούληση» θυμίζει αφόρητα την σειρά «Μάλιστα, κύριε Υπουργέ» των αρχών της δεκαετίας του 1980.

Νομίζω ότι αυτό το κουσούρι που έχουν στον ΣΥΡΙΖΑ να βλέπουν παντού «ακροδεξιούς» κι «Ακροδεξιά» πρέπει να το κοιτάξουν.

Τα κρούσματα ήταν απανωτά. Πρώτα ο δήμαρχος Καμπόσος, κεφαλή του Αργους και των Μυκηνών, που έδωσε το «παρών» και στη Θεσσαλονίκη.

Η πρόθεση της κυβέρνησης να χρησιμοποιήσει το Μακεδονικό για προσωπική ιδιοτέλεια αναδεικνύεται στα χθεσινά πρωτοσέλιδα του φιλοκυβερνητικού Τύπου. «Ο Καμμένος μένει, η Φώφη αναμένει», γράφει μια εφημερίδα, θεωρώντας ότι η ενιαία κυβέρνηση επιδιώκει να διχάσει το αντικυβερνητικό μέτωπο.

Δεν ξέρω με τι ξοδεύουν την ώρα τους στην κυβέρνηση, αλλά πολύ φοβούμαι ότι την ξοδεύουν άδικα.
Κάθε τρεις και λίγο, μόλις βρουν κάποια ευκαιρία, οι κυβερνητικοί και διάφοροι αβανταδόροι πουλάνε το ίδιο παραμύθι περί κάποιας «προοδευτικής πλειοψηφίας» με την Κεντροαριστερά, η οποία (υποτίθεται) ψάχνει εναγωνίως «διαύλους επικοινωνίας με τον ΣΥΡΙΖΑ».

Δεν το χωράει ο νους του ανθρώπου ότι συνέβη κάτι τέτοιο στη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα και, μάλιστα, έχοντας πίσω όλα όσα αδιανόητα είχαν γίνει στα μέσα του 20ου.

Γίνεται όλο και πιο φανερό. Ο Αλέξης Τσίπρας, με τον τρόπο που χειρίστηκε τη νέα καμπή του Μακεδονικού, ήθελε να δώσει περιθώρια στη δημιουργία ενός νέου κινήματος αγανακτισμένων εθνοπατριωτών.