Opinion

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα της Τετάρτης ένας άλλος Τσίπρας ανέβηκε στο βήμα της Βουλής. Χωρίς το γνωστό θρασύ υφάκι. Χωρίς κουτσαβακισμούς. Σχεδόν μετρημένος. Ακόμη κι όταν ο Μητσοτάκης είπε ότι θα τον τελειώσει «σε μια κάλπη κι όχι σε δέκα», ξέρετε τι του απάντησε; Ούτε ότι θα μείνει με τις δημοσκοπήσεις στο χέρι, ούτε ότι είναι παιδί της Siemens, ούτε ότι βρίσκεται σε στρατηγικό αδιέξοδο - αυτά που λέει συνήθως… Του απάντησε ότι δεν τον τρομάζουν τα ειδικά δικαστήρια.

Στην προχθεσινή του ομιλία στη Βουλή, ο Ευάγγελος Βενιζέλος μετέφρασε πολιτικά την ποινική υπόθεση στην οποία τον έμπλεξε η κυβέρνηση ως την αφετηρία μιας βαθιάς κοινωνικής ρήξης, που σοβούσε, έχει εκφραστεί και στο παρελθόν αλλά που, με την ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ, επιστρέφει - αυτή τη φορά ως στρατηγική κατάλυσης της μεγαλύτερης μεταπολιτευτικής κατάκτησης, της δημοκρατίας.

Το ρολόι έδειχνε μία και κάτι μετά τα μεσάνυχτα όταν ανέβηκε στο βήμα ο Πάνος Καμμένος. Επέλεξε, λέει, να μιλήσει τελευταίος από τους πολιτικούς αρχηγούς και να ακούσει όλους τους υπόλοιπους. Στα πηγαδάκια των διαδρόμων, βέβαια, επικρατούσαν άλλες εκδοχές για τους λόγους που ήταν παρών - απών στην προχθεσινή συζήτηση.

Ταξίδι ολιγοήμερο στην Γερμανία. Προορισμός το Κότμπους, στην πρώην Ανατολική Γερμανία. Μας αποβίβασαν στο αεροδρόμιο Τέγκελ. Μας έβαλαν σε μια σειρά (μέσα στην φυσούνα) να περάσουμε από έλεγχο ταυτοτήτων. Οι πιο πολλοί από τους επιβάτες είχαν διαβατήρια, παρότι Έλληνες. Συνθήκη Σένγκεν, όχι για όλους. Ίσως δικαιολογημένα με τα όσα παρατράγουδα έχουν σημειωθεί.

Ηταν μια ανοιξιάτικη ημέρα του 2008. Ο τότε πρόεδρος του Συνασπισμού δέχθηκε στο γραφείο του για μια συνέντευξη τους Schooligans, μια ομάδα κεφάτων νεαρών και λιγότερο νεαρών που έβγαζαν μια εφημερίδα, ένα φεγγάρι δημοσιευόταν ως ένθετο και στα «ΝΕΑ».

To δικό µου παιδί να βλέπει τσόντα στο Internet; Α πα πα, ούτε κατά διάνοια. Και ας του έχω πάρει smartphone (από την Ε' Δημοτικού) και ας μην έχω ιδέα τι χαζεύει με τις ώρες όταν εγώ λείπω από το σπίτι (ή μαζεύω τα μάλλινα στο διπλανό δωμάτιο) και ας κοιμάται το βράδυ με το κινητό κάτω από το μαξιλάρι (τι, υστερίες θα κάνουμε τώρα;

Το πολιτικό μας σύστημα της Προεδρευόμενης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας εδράζεται στην αρχή της λαϊκής κυριαρχίας (άρθρο 1 του Σ/τος). Το Κοινοβούλιο, αν και έμμεσα, αποτελεί τον πλέον αυθεντικό εκφραστή της λαϊκής κυριαρχίας. Όσο ευτελίζονται οι λειτουργίες του, τόσο απαξιώνεται στη συνείδηση των πολιτών, η λαϊκή κυριαρχία καταντά τύπος άνευ ουσίας και δεν υδροδοτείται, πια από αυτή η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία.

Το βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε το 1979. Και οι δύο λέξεις του τίτλου δεν ήταν πολύ οικείες στην ελληνική κοινωνία, χρειάστηκε να ανοιχτούν λεξικά, όπως θα ξαναγινόταν λίγα χρόνια αργότερα, αλλά για διαφορετικούς λόγους, με την «αρωγή» και την «ευδοκίμηση».

Κατά την οργουελική τοποθέτηση περί Ιστορίας, όποιος ελέγχει το παρελθόν ελέγχει και το μέλλον. Και όποιος ελέγχει το παρόν ελέγχει και το παρελθόν. Ιδού λοιπόν η μεγάλη ευκαιρία για όσους κρατούν τα γκέμια της εξουσίας να ανακαλύψουν τους ενόχους της «Νοβαρτιάδας» προσαρμόζοντας μεθόδους του παρελθόντος στο σήμερα. Αλλωστε η Ιστορία επαναλαμβάνει τον εαυτό της.

Στην πολιτική, τα ψέματα και τα παραμύθια μπορούν να σε οδηγήσουν ψηλά - το ήξερε ακόμα κι η μακαρίτισσα η γιαγιά μου. Ο Αλέξης Τσίπρας, ταλαντούχος παραμυθάς, υποσχόμενος ότι θα σκίσει το Μνημόνιο με έναν νόμο και ένα άρθρο, σεισάχθεια σε όσους χρωστούν στο Δημόσιο, μείωση φόρων και προστασία συντάξεων έγινε Πρωθυπουργός. Πολλοί τον προειδοποιούσαν ότι με ψέματα δεν μπορούσε να πάει μακριά, αλλά αυτοί ήσαν βεβαίως γερμανοτσολιάδες, μερκελιστές, προσκυνημένοι ευρωλιγούρηδες.

Τι θα πυροδοτήσει το διεθνές σκάνδαλο της Novartis; Ενα τεράστιο νέο κύμα αντιπολιτικής που θα οδηγήσει σε σκοτεινές ατραπούς; Μια εκ νέου ηθικοποίηση του πολιτικού συστήματος ή μια εκ θεμελίων ανανέωσή του βγάζοντας μπροστά το νέο προσωπικό;

Στην άχαρη ιστορία των ελληνικών προεκλογικών debates, εκείνο του 2004 ήταν, ίσως, το λιγότερο αξιομνημόνευτο. Κι ας ήταν το πρώτο στο οποίο μετείχαν οι αρχηγοί όλων των κομμάτων - ή μήπως γι' αυτό ακριβώς; Πέντε αρχηγοί, πέντε δημοσιογράφοι, ερωτήσεις σε θεματικούς κύκλους δίχως δικαίωμα επαναφοράς μιας ερώτησης - μια σειρά βαρετών, αναντίρρητων μονολόγων. Κι εμένα μου είχε κληρώσει να ρωτήσω τον Κώστα Καραμανλή για θέματα κοινωνικής πολιτικής. Αλλά τι να ρωτήσεις τον αρχηγό ενός κόμματος που ετοιμάζεται να κυβερνήσει έπειτα από δέκα χρόνια στην αντιπολίτευση και που, συνεπώς, δεν ελέγχεται παρά μόνον για τις υποσχέσεις του;

Ο σχεδιαστής μόδας που έγινε διάσημος σε όλον τον κόσμο με τη μονοχρωματική λιτότητα των ρούχων του

«Θεωρήματα», μια εσωστρεφής έκθεση στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Πώς η ασάφεια της θεωρίας καταστρέφει την αλήθεια της τέχνης

Οι σουλτάνοι ήσαν κληρονομικοί ηγεμόνες - ο Ταγίπ Ερντογάν, μικροπωλητής στα παιδικά του χρόνια, είναι φτωχός πληβείος που με την πολιτική του αξία έγινε αυτοκράτορας και ονειρεύεται να γίνει ιδρυτής δυναστείας.

Ούτε έξι μήνες δεν έχουν περάσει από εκείνη την ιστορική ομιλία του προέδρου της Γαλλίας στην Πνύκα. Από τις ηχηρές διακηρύξεις για την αναγέννηση της Ευρώπης, που πρέπει να ξεκινήσει από την Ελλάδα.

Εχει πολύ δίκιο ο Κυριάκος Μητσοτάκης που αρνείται να ενημερωθεί από τον Πάνο Καμμένο για τα τεκταινόμενα στο Αιγαίο. Ο συγκεκριμένος, έχοντας πολιτευθεί τυχοδιωκτικά, μόνο για την εικόνα του, για φωτογραφίες και για υπερπατριωτικές δηλώσεις, αποδεικνύεται κατώτερος των περιστάσεων την ώρα της νέας κρίσης στα Ιμια. Και τι να περιμένεις από έναν αναξιόπιστο πολιτικό;

Ο μεγάλος καλλιτέχνης της Αναγέννησης Μιχαήλ Άγγελος, θεωρούσε ότι ο έρωτας μοιάζει με τον «Ηδύ Θάνατο». Είχε αυτήν την αίσθηση όταν το 1532 ο διάσημος ιταλός γλύπτης, ζωγράφος, αρχιτέκτονας και ποιητής συνάντησε τον νεαρό και εξαιρετικά όμορφο Ρωμαίο ευγενή Τομάσο ντε Καβαλιέρι.