Opinion

Η μαντεμουαζέλ και ο Ντιαγκίλεφ Ηταν στις αρχές της δεκαετίας του 1910 όταν ο Ντιαγκίλεφ με τα Ρωσικά Μπαλέτα του αναστάτωνε το Παρίσι, όχι μόνο καλλιτεχνικά. Τα πολύχρωμα φολκλόρ κοστούμια, σε παραστάσεις όπως η «Πετρούσκα» και η «Σεχραζάτ», ξετρέλαιναν τις Παριζιάνες της υψηλής κοινωνίας που άρχισαν να αποκωδικοποιούν τον εξωτισμό στην γκαρνταρόμπα τους. Στην αυτοβιογραφική αφήγηση της Κοκό Σανέλ «Η αύρα της Σανέλ» που κατέγραψε ο Πολ Μοράντ, η μαντεμουαζέλ διηγείται πως ένα βράδυ, ενώ παρακολουθούσε μία παράσταση και έβλεπε τις κυρίες να εκστασιάζονται από την, επί της σκηνής, έκρηξη των χρωμάτων, σκεπτόταν: «Καλά, χορτάστε τώρα χρώμα γιατί του χρόνου θα σας ταράξω στο μαύρο». Την επόμενη σεζόν λάνσαρε το «μικρό μαύρο χρώμα» ένα ρούχο που, μέχρι τότε, οι κομψές Παριζιάνες δεν θα μπορούσαν να το φανταστούν ούτε για τις υπηρέτριες των σατό τους. Ο ριζοσπαστισμός της γυναίκας που άλλαξε όχι μόνο τις νόρμες της μόδας αλλά και της θηλυκής φιγούρας, είχε ήδη εκδηλωθεί όταν ξευτέλισε τη ζιμπελίνα κάνοντάς τη φόδρα σε πανωφόρια από κάμποτο, καθιέρωσε τη μόδα της ηλιοκαμένης επιδερμίδας που, μέχρι τότε, παρέπεμπε σε εργάτριες της υπαίθρου και «ανακάλυψε» τα φο κοσμήματα. Λίγες δεκαετίες αργότερα, ο Ιβ Σεν Λοράν ανέδειξε το φολκλόρ ως κλασικό στυλ και γέμισε τις γυναικείες ντουλάπες με πολύχρωμους φραμπαλάδες και σαλβάρια. Πάμε παρακάτω. Αν τη δεκαετία του 1980, τότε που η μόδα ήθελε τη μέση των τζιν να φτάνει μέχρι λίγο πιο κάτω από το στήθος, βλέπαμε τα χαμηλοκάβαλα παντελόνια του Αλεξάντερ ΜακΚουίν που αφήνουν να φαίνεται το εσώρουχο, θα γελούσαμε - τουλάχιστον. Αντίστοιχα, την ίδια εποχή, όταν ετοιμαζόμουν για βραδινή έξοδο, η μητέρα μου, γαλουχημένη με τους κανόνες κομψότητας του 1950 και του 1960, βλέποντας τι φορούσα, με ρωτούσε αν το πάρτι που θα πάω είναι μασκέ. Το στοίχημα της κομψότητας Είναι σαφές πως η κινητήρια δύναμη της μόδας είναι το ότι, κάθε τόσο, αναθεωρεί τους κανόνες αισθητικής. (Τι να πρωτοθυμηθώ; Το mix and match ή τις γόβες με σοσόνια του Γκοτιέ;). Πολύ περισσότερο τους καταργεί το προσωπικό στυλ - το οποίο επίσης πριμοδότησε η Σανέλ. Που σημαίνει ότι το να κρίνουμε έναν άνθρωπο από τα ρούχα που φοράει, είναι τόσο αυθαίρετο που αποτυπώνει μικροψυχία. Στην εποχή μας, δεν υπάρχουν «ανάρμοστα ρούχα» παρά μόνο όταν, για ειδικούς λόγους, ισχύει ενδυματολογικό πρωτόκολλο. Ναι, είναι ανάρμοστο να πας σε κηδεία με κόκκινο φόρεμα, στη Βουλή με σαγιονάρες ή σύζυγος πρωθυπουργού να εμφανιστεί σε επίσημη συνάντηση με κομπινεζόν. Φόρα το όπως θες Την εποχή της πολιτικής ορθότητας βλέπω την έξαρση μιας ασύμμετρης τάσης να στοχοποιούνται κυρίες της πολιτικής ή του ευρύτερου χώρου της, με «σκανδάλη» τις ενδυματολογικές τους επιλογές. Από τη στέκα της Μενδώνη έως το παντελόνι της Μαρέβας και από την Πρόεδρο της Δημοκρατίας έως την Πατούλη. Καταλαβαίνω τον σχολιασμό στα πλαίσια ενός απολύτως αποδεκτού κοινωνικού κουτσομπολιού - όλοι το κάνουμε. Οχι όμως να βγάζεις, με βάση το ρούχο, συμπεράσματα για ψυχικές ή πνευματικές ιδιότητες. Στο κάτω κάτω, το να συνδυάζει η Κατερίνα Σακελλαροπούλου δαντελένια τουνίκ με παντελόνι - φόρμα ή αθλητικά παπούτσια δεν την κάνει χειρότερη ΠτΔ. Από την αντίληψη «Είμαστε ό,τι φοράμε» προκύπτει το «Τα ήθελε και τα έπαθε το θύμα του βιασμού». Και το να κρίνεις κάποιον από τα ρούχα που φοράει είναι ακριβώς της ίδιας ούγιας με το να τον κατακρίνεις επειδή δεν έχει ρούχα να φορέσει.

Τα κάνει όλα άψογα η κυβέρνηση; Οχι φυσικά. Αλλά αυτό που ο ΣΥΡΙΖΑ στο σποτάκι αμφισβητεί δεν είναι η ικανότητα της κυβέρνησης, αλλά η δημοσιογραφική δεοντολογία

Ηρθε η ώρα να πούμε αλήθειες για το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας

Το ελλιπές μορφωτικό υπόβαθρο και η ανεπαρκής προετοιμασία, σε συνδυασμό με την αφόρητη χρονική πίεση και την εντελώς λανθασμένη αντίληψη σχετικά με τα προαπαιτούμενα της ουσιαστικής γλωσσικής επικοινωνίας, οδηγούν μοιραία στην παραγωγή ενός δημοσιογραφικού λόγου ανερμάτιστου και ανούσιου, σχεδόν αφασικού

Εχει εξαιρετικό ενδιαφέρον το γεγονός ότι σε αυτές τις τόσο δυσμενείς οικονομικές συνθήκες εξελίσσονται σχέδια αναζωπύρωσης και αναγέννησης πλήθους αγορών. Με χαρακτηριστικότερη αυτή της αγοράς των ακινήτων

Οπως τότε με τους «αγανακτισμένους» και τους κάθε είδους «ψεκασμένους» που έκαναν «πάρτι» μέσω του Διαδικτύου, έτσι και τώρα με τους «ψεκασμένους» του κοροναϊού

Τι είναι το Πεπρώφωνο;» ρωτάει εντελώς ατάραχος ο δάσκαλος της μουσικής. «Ενα όργανο, κύριε…». «Εγχορδο; Κρουστό; Πνευστό;». «Πνευστό!» απαντάει ο Ηλιάδης με ξαφνική αυτοπεποίθηση. «Σήκω στον πίνακα να μας το ζωγραφίσεις!».

Η μ.Ε (μετά Ευρωμπάσκετ) εποχή υπήρξε και συνεχίζει σε ένα βαθμό να είναι μια περίοδος που εκπλήρωσε τα κάθε λογής αθλητικά απωθημένα της Ελλάδας και μας χωροθέτησε για τα καλά στον παγκόσμιο αθλητικό χάρτη. Εκείνος ο θρίαμβος απέβη ο εθνικός καταλύτης και το αντικλείδι που ξεκλείδωσε όχι μόνο τα χαρίσματα, αλλά και τα μειονεκτήματα της ράτσας μας!

Ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να έχει πετύχει κι άλλα γκολ με τον Παναθηναϊκό, καθώς δημιούργησε ευκαιρίες κι αυτό ήταν σίγουρα που έκανε ιδιαίτερα χαρούμενο τον Πέδρο Μαρτίνς

Η σύγχυση στην οποία βρίσκονται οι ΗΠΑ τόσο στο εσωτερικό όσο και στην πολιτική τους σε Ανατολική Μεσόγειο και Μέση Ανατολή δίνει χώρο σε περιφερειακές δυνάμεις, όπως η Τουρκία να ελιχθούν και δη μεταξύ των αντιθέσεων των μεγάλων δυνάμεων, εμφανίζοντας την εικόνα του απαραίτητου εταίρου

Τώρα που η κρίση του κοροναϊού άλλαξε τα πάντα, μπορεί να επιστρέψει και ο τουρισμός στο «αυθεντικό», το ποιοτικό, το ξεχωριστό

Στη σημερινή κυβέρνηση υπάρχει ανισορροπία μεταξύ διαχείρισης και πολιτικής, εις βάρος της πολιτικής.

Ο Ουίτλαμ υπήρξε πράγματι φίλος της Ελλάδας. Και κινήθηκε ενεργητικά εναντίον της δικτατορίας. Ηταν και φίλος του Α. Παπανδρέου. Οπως και όλοι οι μεγάλοι big spenders (ανοιχτοχέρηδες με το δημόσιο χρήμα) ανά τον κόσμο

H πεζοδρόμηση στην Αθήνα, οι διαδηλώσεις και η καθημερινότητα

Δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε και η τελευταία φορά, κατά την οποία το ΝΑΤΟ λειτουργεί ως το αγαπητικό alter ego μιας Τουρκίας, που διατηρεί ανενόχλητη τα εύσημα του ατιμώρητου αρχιταραξία και καταλύτη  της ευρωπαϊκής ενότητας.

Η προσπάθεια που κάνουν με το ευτελέστατο σποτ για τα 20 εκατ. που μοίρασε η κυβέρνηση, δεν θα περάσει έτσι εύκολα. Κι αυτό γιατί έχει ταπεινά κίνητρα, αλλά και γιατί γίνεται από ένα κόμμα που έχει λερωμένη τη φωλιά του

Σε όλα αυτά υπάρχει το θέμα του πορτοφολιού. Η οικονομική δυνατότητα που σήμερα συμπιέζεται κάτω από τη διαφαινόμενη ύφεση, τις νέες εργασιακές σχέσεις που ήλθαν για να μείνουν και που γκρεμίζουν κάθε προηγούμενο κοινωνικό συμβόλαιο

Δεν τρελάθηκαν, ούτε είναι μόδα όταν γκρεμίζουν τα αγάλματα

Το άρθρο 424 της αναθεωρημένης Ποινικής Δικονομίας ορίζει ότι «το δικαστήριο μπορεί να αναβάλει μία μόνο φορά τη συζήτηση σε ρητή δικάσιμο, που δεν πρέπει να απέχει περισσότερο από 15 μέρες»

H Ελλάδα μπορεί να διεκδικήσει μέσα από το νέο Ταμείο Ανάκαμψης της ΕΕ περίπου 10 δις ευρώ, με το σημαντικότερο ποσοστό να προέρχεται από επιδοτήσεις και όχι από δάνεια