«Κανάκη αν νομίζεις ότι κορόϊδεψες εμένα είσαι γελασμένος. Εγώ προσκυνημένους σαν εσένα θέλω τρεις για πρωινό. Κορόϊδεψες (χωρίς ίχνος αστείου) μισό εκατομμύριο συνταξιούχους τους οποίους ληστεύει η Νέα Δικτατορία.
Δύστυχε, προσπαθούσες να γελάσεις με το ζόρι. Προφανώς, ίχνη συνείδησης έχουν μείνει μέσα σου. Οι υπόλοιποι της παρέας ‘λέγαν αμήχανες ατάκες και κοιτούσαν κάτω… Ξέρεις τι απογίνονται οι υποστηρικτές των Δικτατοριών; Όταν πέφτουν οι Δικτάτορες (και πάντα πέφτουν) όλοι τους θυμούνται…
Τί θλιβερό απομεινάρι μιας παρέας που κάποτε μας έκανε να γελάμε, με ένα άρωμα ακεραιότητας… Τρώνε πρόστιμα οι γονείς μας κι εσείς γελάτε;;; Ξαναβάλτε τίτλο ΑΜΑΝ τα καθάρματα»
Μια βραδιά στο κέντρο της πόλης γεμάτη τραγούδια, ιστορίες και μουσικές που έχουν καθιερώσει την Μαρία Παπαγεωργίου ως μία από τις σημαντικότερες ερμηνεύτριες και δημιουργούς της γενιάς της.