Μπρίτνεϊ Σπίαρς: Λεηλασία, πόνος και παιδί-ρομπότ – Η πολύκροτη αυτοβιογραφία στη μεγάλη οθόνη

«Τα τελευταία 15 χρόνια αλλά ακόμα και στην αρχή της καριέρας μου, παρέμεινα σιωπηλή ενώ οι άνθρωποι μιλούσαν για μένα και διηγούνταν την ιστορία μου» είπε η Μπρίτνεϊ Σπίαρς σε μια από τις λίγες συνεντεύξεις που έκανε για να προωθήσει την αυτοβιογραφία της The Woman In Me το 2023.

«Ήρθε επιτέλους η ώρα να μιλήσω και οι θαυμαστές μου αξίζουν οτιδήποτε ακούσουν να το ακούσουν από εμένα. Όχι άλλες συνωμοσίες, όχι άλλα ψέματα – μόνο εγώ να κατέχω το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μου».

Σήμερα, μετά την θριαμβευτική επιτυχία της βιογραφίας του Μάικλ Τζάκσον στο box office, η Μπρίτνεϊ Σπίαρς γίνεται το επόμενο μεγάλο στοίχημα για το ευπώλητο κινηματογραφικό genre.

Η επιλογή της Universal Pictures να αναθέσει τη μεταφορά της πολύκροτης αυτοβιογραφίας της Μπρίτνεϊ Σπίαρς στη Λιζ Μέριγουέδερ, την πολυβραβευμένη δημιουργό της επιτυχημένης σειράς New Girl αλλά και συνδημιουργό του τολμηρού Dying for Sex, είναι ένα καλό νέο για την ταινία που έχει σκηνοθέτη τον Τζον Μ. Τσου του Wicked.

Με πρώτη ύλη ένα εμπορικό φαινόμενο -η αυτοβιογραφία The Woman in Me κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2023, πούλησε 1,1 εκατομμύριο αντίτυπα σε μια μόλις εβδομάδα ενώ το audiobook σε αφήγηση της υποψήφιας για Όσκαρ Μισέλ Ουίλιαμς αναδείχθηκε στο audiobook με τις ταχύτερες πωλήσεις στην ιστορία του εκδοτικού οίκου Simon & Schuster- η Μέριγουέδερ (μετρά ήδη τέσσερις υποψηφιότητες για βραβεία Emmy) ίσως δικαιώσει την Σπίαρς δίνοντας την φωνή στις σκοτεινές αίθουσες.

Δεν είμαι εδώ ως θύμα. Ζούσα με θύματα σε όλη μου τη ζωή ως παιδί. Ελπίζω η ιστορία μου να έχει αντίκτυπο και να προκαλέσει μερικές αλλαγές στο διεφθαρμένο σύστημα

Η κινηματογραφική μεταφορά έρχεται να απαντήσει σε μια ιστορική αδικία: τη συστηματική αποστέρηση του λόγου από την ίδια την καλλιτέχνιδα. Για δεκαετίες, η Μπρίτνεϊ Σπίαρς υπήρξε το αντικείμενο συζήτησης σε τηλεοπτικά πάνελ, δικαστικές αίθουσες και πρωτοσέλιδα, χωρίς η ίδια να έχει το δικαίωμα να τοποθετηθεί.

«Δεν είμαι εδώ ως θύμα. Ζούσα με θύματα σε όλη μου τη ζωή ως παιδί. (…) Ελπίζω η ιστορία μου να έχει αντίκτυπο και να προκαλέσει μερικές αλλαγές στο διεφθαρμένο σύστημα». Αυτές ήταν οι πρώτες λέξεις που έγραψε το 2021 η Μπρίτνεϊ Σπίαρς σε ανάρτησή της στο Instagram, μετά τη λήξη της υποχρεωτικής κηδεμονίας του πατέρα της, η οποία διήρκεσε 13 χρόνια.

Το αν η ταινία θα αναδείξει τη γυναικεία κακοποίηση και τη θεσμική εκμετάλλευση ενός παιδιού ρομπότ που έγινε προϊόν, σε μια δίκαιη ανασύνθεση της ιστορίας της Σπίαρς είναι ενα στοίχημα. Μέχρι να κερδηθεί ή όχι, αυτά είναι κάποια αποσπάσματα από το βιβλίο (στην Ελλάδα κυκλοφορούν από τις εκδόσεις ΑΘens Bookstore, τη μετάφραση υπογράφουν οι Χρύσα Φραγκιαδάκη και Τάκης Δρεπανιώτης και την επιμέλεια η Ολια Αποστολοπούλου) της Σπίαρς που πούλησε και πωλήθηκε -ακόμη και αν μέσα της πέθαινε.

Έρωτας, άμβλωση, προδοσία: Τζάστιν

Ημουν πολύ ευτυχισμένη. Ζούσα με τον Τζάστιν στο Ορλάντο. Μοιραζόμασταν ένα υπέροχο διώροφο σπίτι με κεραμίδια και πισίνα στο πίσω μέρος. Παρόλο που και οι δύο δουλεύαμε πολύ, βρίσκαμε χρόνο να είμαστε μαζί στο σπίτι όσο πιο συχνά μπορούσαμε. Το σπίτι αυτό ήταν η βάση μας. […] Ημουν πάρα πολύ ερωτευμένη με τον Τζάστιν, για την ακρίβεια ερωτοχτυπημένη. Δεν ξέρω αν ο έρωτας είναι διαφορετικός για τους πολύ νέους, πάντως αυτό που είχαμε εγώ κι ο Τζάστιν ήταν ιδιαίτερο και ξεχωριστό.

Δεν χρειαζόταν καν να πει ή να κάνει κάτι για να νιώθω ευτυχισμένη. […] Καταλαβαίνω ότι το αποτέλεσμα ήταν κιτς (σ.σ.: το total jean look με το οποίο εμφανίστηκαν αμφότεροι το 2001 στα Αμερικανικά Μουσικά Βραβεία), αλλά ήταν και άπαιχτο, χαίρομαι που το βλέπω να παρωδείται ως αποκριάτικη στολή. Σε ένα podcast όπου πείραξαν τον Τζάστιν σχετικά, εκείνος απάντησε: ‘Κάνεις πολλά πράγματα όταν είσαι νέος και ερωτευμένος’. Και είχε απόλυτο δίκιο.

Για εμένα (η εγκυμοσύνη) δεν ήταν μια τραγωδία. Αγαπούσα τον Τζάστιν τόσο πολύ. Πάντα περίμενα ότι μια ημέρα θα αποκτήσουμε οικογένεια. Απλά ήταν πολύ νωρίτερα από ό,τι περίμενα. Όμως, ο Τζάστιν σίγουρα δεν ήταν χαρούμενος για την εγκυμοσύνη. Είπε ότι δεν ήταν έτοιμος να μπει ένα μωρό στη ζωή μας, ότι ήμασταν υπερβολικά νέοι… Δεν ξέρω αν αυτή ήταν η σωστή απόφαση. Αν εξαρτιόταν μόνο από εμένα, δεν θα το είχα κάνει ποτέ. Όμως, ο Τζάστιν ήταν τόσο σίγουρος ότι δεν ήθελε να γίνει πατέρας.

Ξυράφι απελπισίας

Λίγες μέρες μετά το ξύρισμα, η εξαδέλφη μου Aλι με πήγε στον Κέβιν (σ.σ.: σύζυγός της το διάστημα 2004-2006). Πίστευα ότι, εκείνη τη φορά τουλάχιστον, δεν θα το μυρίζονταν οι παπαράτσι. Προφανώς, όμως, κάποιος το κάρφωσε σε κάποιον φωτογράφο κι εκείνος φώναξε ένα φιλαράκι του. Οταν σταματήσαμε σε ένα βενζινάδικο, μου την έπεσαν και οι δυο τους. […] Ο ένας με βομβάρδιζε με ερωτήσεις: ‘Τι κάνεις; Είσαι καλά; Ανησυχούμε για σένα’. Οδηγήσαμε μέχρι το σπίτι του Κέβιν. Οι παπαράτσι μάς ακολούθησαν τραβώντας ασταμάτητα φωτογραφίες, ενώ, για μία ακόμα φορά, δεν μου επιτράπηκε η είσοδος. Δεν μου επιτρεπόταν να δω τα ίδια μου τα παιδιά.

Μόλις φύγαμε, η Aλι πάρκαρε στην άκρη για να σκεφτούμε τι θα κάναμε. Και να σου πάλι δίπλα στο παράθυρό μου ο τύπος που μας βιντεοσκοπούσε. ‘Το μόνο που θα κάνω είναι να ρωτήσω μερικά πράγματα’, είπε ο ένας. Δεν μου ζητούσε την άδεια. Με ενημέρωνε απλώς τι σκόπευε να κάνει. Η Aλι άρχισε να τους ικετεύει να φύγουν. ‘Σας παρακαλώ, παιδιά. Μη, παιδιά. Σας παρακαλώ, σας παρακαλώ…’

Όταν έκοψα τα μαλλιά μου δεν μου μιλούσε κανείς γιατί φαινόμουν άσχημη. Τα μακριά μαλλιά μου ήταν ένα χαρακτηριστικό μου που άρεσε στους άλλους. Με το να τα ξυρίσω ήταν ο δικός μου τρόπος να πω: Άντε γ***ου στον κόσμο. Θέλεις να είμαι όμορφη για σένα; Άντε γ***ου. Θέλεις να είμαι καλή για σένα; Άντε γ***ου

Ηταν τόσο ευγενική και τους εκλιπαρούσε σαν να ζητούσε να μας χαρίσουν τη ζωή, πράγμα που, κατά κάποιον τρόπο, ίσχυε. Αλλά εκείνοι δεν σταματούσαν. Εβαλα τις φωνές. Αυτό τους άρεσε – ο τρόπος που αντέδρασα. Ο ένας τους συνέχισε να χαμογελά χαιρέκακα, να μου κάνει τις ίδιες απαίσιες ερωτήσεις, ξανά και ξανά, προσπαθώντας να με κάνει να αντιδράσω με τον ίδιο τρόπο. Είχε κάτι τόσο αποκρουστικό η φωνή του – τόση έλλειψη ανθρωπιάς! Ζούσα μία από τις χειρότερες φάσεις της ζωής μου κι εκείνος συνέχιζε να με καταδιώκει.

Δηλαδή, δεν μπορούσε να μου φερθεί σαν σε ανθρώπινη ύπαρξη; Οχι, δεν το έκανε. Συνέχισε να με ρωτά, ξανά και ξανά, πώς ένιωθα που δεν μπορούσα να δω τα παιδιά μου. Χαμογελούσε. Τελικά, έσπασα. Αρπαξα το πρώτο πράγμα που βρέθηκε κοντά μου, μια πράσινη ομπρέλα, και πήδηξα έξω από το αυτοκίνητο. Δεν σκόπευα να τον χτυπήσω, γιατί, ακόμα και στα χειρότερά μου, δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος. Χτύπησα και πάλι το πιο κοντινό πράγμα, το αυτοκίνητό του.

Εντάξει, ήταν θλιβερό. Μια ομπρέλα! Δεν μπορείς να κάνεις ζημιά με μια ομπρέλα. Ηταν μια κίνηση απελπισίας από έναν απελπισμένο άνθρωπο. Ενιωθα τόση ντροπή γι’ αυτό που είχα κάνει. Αργότερα, εκείνος ο παπαράτσο δήλωσε σε ένα ντοκιμαντέρ για εμένα: ‘Δεν ήταν και πολύ καλή βραδιά για εκείνη… Αλλά ήταν καλή για εμάς – τα βγάλαμε τα λεφτά μας’.

Χλευασμός σε δημόσια θέα

Το Blackout, η δουλειά για την οποία είμαι πιο υπερήφανη απ’ όλες, κυκλοφόρησε κοντά στο Χάλογουιν το 2007. Θα τραγουδούσα το Gimme More στα VMA για την προώθησή του. Δεν ήθελα, αλλά οι συνεργάτες μου με πίεζαν να εμφανιστώ και να δείξω στον κόσμο ότι ήμουν μια χαρά. Το μόνο πρόβλημα: δεν ήμουν μια χαρά.

Εκείνη τη νύχτα τίποτα δεν πήγαινε καλά. Υπήρχε πρόβλημα με τη στολή και τα extensions. Δεν είχα κοιμηθεί το προηγούμενο βράδυ. Ζαλιζόμουν. Δεν είχε κλείσει καν ένας χρόνος από τη δεύτερη γέννα μου μέσα σε δύο χρόνια, αλλά όλοι έκαναν σαν να ήταν ντροπή που δεν είχα τέλειους κοιλιακούς. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ήμουν αναγκασμένη να βγω στη σκηνή ενώ ένιωθα έτσι όπως ένιωθα. Επεσα πάνω στον Τζάστιν στα παρασκήνια. Είχε περάσει κάμποσος καιρός από την τελευταία φορά που τον είχα δει. Στον κόσμο του όλα πήγαιναν τέλεια. Ηταν στα καλύτερά του κι έκανε φιγούρα. Επαθα κρίση πανικού.

Το μόνο πράγμα για το οποίο ήθελαν να μιλούν όλοι ήταν αν ήμουν ή δεν ήμουν κατάλληλη για μητέρα. Οχι για το πώς έκανα ένα δυνατό άλμπουμ με δύο μωρά στην αγκαλιά και κυνηγημένη από επικίνδυνους άντρες όλη μέρα, κάθε μέρα

Δεν είχα κάνει αρκετές πρόβες. Σιχαινόμουν την εμφάνισή μου. Ηξερα ότι δεν θα τα πήγαινα καλά. Ανέβηκα εκεί πάνω κι έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα, το οποίο -ναι, το παραδέχομαι- απείχε πολύ από το καλύτερό μου. […] Αργότερα βγήκε στη σκηνή η κωμικός Σάρα Σίλβερμαν.

Είπε ότι στην ηλικία των 25 είχα ήδη κάνει όλα όσα αξίζουν στη ζωή μου. Αποκάλεσε τα δυο μου μωρά ‘τα πιο αξιολάτρευτα λάθη που θα δείτε ποτέ σας’. Εγώ, όμως, δεν το άκουσα αυτό. Εκλαιγα με υστερικούς λυγμούς στα παρασκήνια. Τις μέρες και τις εβδομάδες που ακολούθησαν, τα ΜΜΕ έσπαγαν πλάκα με το σώμα και την εμφάνισή μου.

Η μόνη προωθητική ενέργεια που έκανα για το Blackout ήταν μια ζωντανή ραδιοφωνική συνέντευξη με τον Ράιαν Σίκρεστ, η οποία υποτίθεται ότι είχε θέμα τον δίσκο, αλλά εκείνος μου έκανε ερωτήσεις τύπου: Τι απαντάς σε όσους σε κριτικάρουν ως μητέρα; ή Αισθάνεσαι ότι κάνεις τα πάντα για τα παιδιά σου; και Πόσο συχνά τα βλέπεις;

Το μόνο πράγμα για το οποίο ήθελαν να μιλούν όλοι ήταν αν ήμουν ή δεν ήμουν κατάλληλη για μητέρα. Οχι για το πώς έκανα ένα δυνατό άλμπουμ με δύο μωρά στην αγκαλιά και κυνηγημένη από επικίνδυνους άντρες όλη μέρα, κάθε μέρα.

Δεσμώτης Μπρίτνεϊ

Για την πολύκροτη κηδεμονία της που είχε ανατεθεί στον πατέρα της η Μπρίτνεϊ Σπίαρς  γράφει:

Μου επιβλήθηκε επειδή, υποτίθεται, ήμουν ανίκανη να κάνω οτιδήποτε – να τραφώ, να διαχειριστώ τα χρήματά μου, να είμαι μητέρα, οτιδήποτε. Οπότε, πώς λίγες εβδομάδες αργότερα με κάλεσαν να συμμετάσχω σε ένα επεισόδιο του How I Met Your Mother και στη συνέχεια με έστειλαν σε μια εξουθενωτική παγκόσμια περιοδεία; […] Ο μπαμπάς μου απομάκρυνε τον φίλο μου και δεν μπορούσα να οδηγήσω. Η μαμά μου και ο πατέρας μου μού είχαν αφαιρέσει την ιδιότητα της ενήλικης γυναίκας.

Ηταν διπλή νίκη γι’ αυτούς. Δεν μπορούσα να ξεπεράσω το σοκ από το γεγονός ότι η Πολιτεία της Καλιφόρνιας είχε αφήσει έναν άντρα σαν τον πατέρα μου -έναν αλκοολικό, χρεοκοπημένο, έναν αποτυχημένο επιχειρηματία, αυτόν που με τρομοκρατούσε όταν ήμουν μικρή- να με ελέγχει, παρά τα όσα είχα καταφέρει.

[…] Ο πατέρας μου παρουσίαζε την κηδεμονία ως ένα σημαντικό βήμα στον δρόμο για την επιστροφή μου. Μόλις λίγους μήνες νωρίτερα είχε κυκλοφορήσει το καλύτερο άλμπουμ της καριέρας μου, αλλά σιγά το πράγμα! Το μόνο που άκουγα μέσα στα λόγια του πατέρα μου ήταν: ‘Είναι μια χαρά τώρα! Δουλεύει για μας!’

Δεν μπορούσα να ξεπεράσω το σοκ από το γεγονός ότι η Πολιτεία της Καλιφόρνιας είχε αφήσει έναν άντρα σαν τον πατέρα μου -έναν αλκοολικό, χρεοκοπημένο, έναν αποτυχημένο επιχειρηματία, αυτόν που με τρομοκρατούσε όταν ήμουν μικρή- να με ελέγχει, παρά τα όσα είχα καταφέρει

Μια χαρά για εμένα; Ή μια χαρά για τον ίδιο; Τι ωραία! σκεφτόμουν. Μπορώ να επιστρέψω στη δουλειά σαν να μην έχει συμβεί τίποτα! Πολύ άρρωστη για να διαλέξω αγόρι μόνη μου, αλλά αρκετά υγιής για να εμφανίζομαι σε εκπομπές και να κάνω σόου για χιλιάδες ανθρώπους σε διαφορετικό μέρος του κόσμου κάθε εβδομάδα! Από εκείνο το σημείο και μετά, άρχισα να σκέφτομαι ότι ο πατέρας μου πίστευε πως είχα έρθει στη Γη αποκλειστικά για να φέρνω χρήματα στην οικογένεια.

Κατέλαβε το γραφειάκι μου και το μπαράκι που είχα στο σπίτι μου, κι έφτιαξε το δικό του γραφείο. Υπήρχε ένα μπολ εκεί, όπου φύλαγα τις αποδείξεις. Ναι, το ομολογώ, ήμουν τόσο σχολαστική που φύλαγα όλες μου τις αποδείξεις σε ένα μπολ. Κάθε εβδομάδα άθροιζα τα έξοδά μου. Για μένα, εκείνο το μπολ ήταν απόδειξη ότι ήμουν ακόμα ικανή να διαχειρίζομαι τις υποθέσεις μου. […] Ο πατέρας μου ξεφορτώθηκε το μπολ και βόλεψε τα δικά του πράγματα στο μπαράκι. ‘Απλά να ξέρεις’ μου είπε, ‘ότι εγώ κάνω κουμάντο. Κάτσε και θα σου εξηγήσω πώς πάει το πράγμα. Τον κοίταξα με τρόμο που όλο και μεγάλωνε. ‘Εγώ είμαι η Μπρίτνεϊ Σπίαρς τώρα’ μου είπε.

Λευκή φόρμα γύρω από σκοτάδι

Είχα αποφασίσει να υποταχτώ στην κηδεμονία του για χάρη των γιων μου, αλλά το να την υφίσταμαι ήταν πραγματικά δύσκολο. Ηξερα ότι υπήρχε κάτι περισσότερο μέσα μου, αλλά το ένιωθα να αποδυναμώνεται μέρα με τη μέρα. Με τον καιρό, η φωτιά μέσα μου έσβησε εντελώς. Το φως χάθηκε από τα μάτια μου. Ξέρω ότι οι φαν μου το έβλεπαν αυτό, παρότι δεν καταλάβαιναν όλο το εύρος αυτού που είχε συμβεί.

Νιώθω μεγάλη συμπόνια για τη γυναίκα που ήμουν πριν με βάλουν στο καθεστώς κηδεμονίας. Παρότι με παρουσίαζαν ως ένα ανεξέλεγκτο κορίτσι, εκείνο το διάστημα είχα κάνει τις καλύτερες δουλειές μου. Συνολικά, όμως, ήταν μια φρικτή περίοδος. Τα παιδιά μου ήταν μωρά και έπρεπε συνεχώς να δίνω μάχη για να τα βλέπω.

Κοιτάζω πίσω τώρα και σκέφτομαι ότι, αν ήμουν συνετή, δεν θα είχα κάνει τίποτε άλλο εκτός από το να εστιάσω στη ζωή μου στο σπίτι, όσο δύσκολο κι αν ήταν αυτό. Εκείνη την εποχή ο Κέβιν έλεγε: ‘Κοίτα, αν βρεθούμε αυτό το Σαββατοκύριακο, θα είναι για δύο ώρες, θα κάνουμε αυτό κι αυτό, και ίσως σε αφήσω να δεις τα παιδιά λίγο παραπάνω’. Ολα έμοιαζαν περίπου σαν συμφωνία με τον διάβολο για να μπορέσω να πάρω αυτό που ήθελα.

Επαναστατούσα, ναι, αλλά, όπως καταλαβαίνω τώρα, υπάρχει λόγος που οι άνθρωποι οδηγούνται σε επαναστατικές συμπεριφορές. Και πρέπει να τους επιτρέπουμε να το κάνουν. Δεν λέω ότι είχα δίκιο που βγήκα εκτός ελέγχου, αλλά νομίζω ότι το να καταστέλλεις κάποιον σε τέτοιο σημείο μέχρι που να μην είναι πια ο εαυτός του δεν είναι υγιές.

Δεκατρία χρόνια ένιωθα σαν σκιά του εαυτού μου. Αρρωσταίνω όταν σκέφτομαι πώς ο πατέρας μου και οι συνεργάτες του είχαν τον έλεγχο του σώματός μου και των οικονομικών μου για τόσο καιρό… Έγινα ένα ρομπότ. Όχι απλά ρομπότ, κάποιου είδους παιδί- ρομπότ

Ως άνθρωποι πρέπει να γνωρίσουμε τον κόσμο. Πρέπει να δοκιμάζεις τα όριά σου, να ανακαλύπτεις ποιος είσαι, πώς θες να ζήσεις. Σε άλλους -και εννοώ άντρες- έχει δοθεί αυτή η ελευθερία. Οι άντρες ρόκερ εμφανίζονται αλλοπρόσαλλοι στις απονομές βραβείων και τους θεωρούμε κουλ. Οι άντρες ποπ σταρ κοιμούνται με ένα σωρό γυναίκες και αυτό είναι σούπερ.

Ο Κέβιν με άφηνε μόνη με δύο μωρά όταν ήθελε να κάνει μπάφους και να ηχογραφήσει το ‘Popozão’, λέξη της αργκό που σημαίνει ‘μεγάλος κώλος’ στα πορτογαλικά. Μετά μου στερούσε τα μωρά και το ‘Details’ τον αναγόρευε ‘Μπαμπά της Χρονιάς’.

Ενας παπαράτσο που με καταδίωκε και με βασάνιζε για μήνες με μήνυσε ζητώντας 230.000 δολάρια, με την κατηγορία ότι του πάτησα το πόδι με το αυτοκίνητο μια φορά που προσπαθούσα να του ξεφύγω. Ηρθαμε σε συμβιβασμό, αλλά και πάλι έπρεπε να του καταβάλω ένα μεγάλο ποσό. Οταν με απάτησε ο Τζάστιν και μετά το έπαιζε σέξι, ο κόσμος το θεώρησε χαριτωμένο.

Αλλά όταν εγώ φόρεσα μια αστραφτερή ολόσωμη φόρμα, είχα την Νταϊάν Σόγιερ να με κάνει να κλαίω σε κανάλι εθνικής εμβέλειας, το MTV να με αναγκάζει να ακούω κόσμο να επικρίνει το ντύσιμό μου και τη σύζυγο ενός κυβερνήτη να λέει ότι ήθελε να με πυροβολήσει.

13 χρόνια, μια σκιά

[…] Με το καθεστώς της κηδεμονίας έπρεπε να αφήσω τα μαλλιά μου να μακρύνουν και να ξαναβρώ τη φόρμα μου. Επρεπε να κοιμάμαι νωρίς και να παίρνω όποια φάρμακα μου έλεγαν να πάρω. Αν με πείραζε το ότι οι δημοσιογράφοι με έκριναν συνεχώς για το σώμα μου, ήταν ακόμα πιο οδυνηρό όταν το έκανε ο ίδιος μου ο πατέρας. Επανειλημμένα μου έλεγε ότι φαινόμουν χοντρή και ότι έπρεπε να κάνω κάτι γι’ αυτό.

Ετσι, κάθε μέρα, φορούσα τη φόρμα μου και πήγαινα στο γυμναστήριο. Πού και πού ασχολιόμουν με κάνα δυο δημιουργικά πραγματάκια, αλλά δεν τα έκανα πια με την καρδιά μου. Οσο για το πάθος μου για το τραγούδι και τη μουσική, αστεία πράγματα εκείνη την περίοδο! Το αίσθημα πως ποτέ δεν πρόκειται να σε θεωρήσουν αρκετά καλή μπορεί να συντρίψει την ψυχή ενός παιδιού.

Το μόνο πράγμα για το οποίο ήθελαν να μιλούν όλοι ήταν αν ήμουν ή δεν ήμουν κατάλληλη για μητέρα. Οχι για το πώς έκανα ένα δυνατό άλμπουμ με δύο μωρά στην αγκαλιά και κυνηγημένη από επικίνδυνους άντρες όλη μέρα, κάθε μέρα

Ο πατέρας μου με είχε σφραγίσει με αυτό το μήνυμα όταν ήμουν μικρή και, παρότι είχα καταφέρει τόσα μεγαλώνοντας, συνέχιζε πάντα το ίδιο βιολί. ‘Με κατέστρεψες! ήθελα να του πω. Τώρα με βάζεις να δουλεύω για σένα. Θα το κάνω, αλλά ανάθεμά με αν βάλω έστω και λίγη από την καρδιά μου σ’ αυτό.

Αν με είχαν αφήσει να ζήσω τη ζωή μου, ξέρω ότι θα έβγαινα απ’ όλα αυτά με τον σωστό τρόπο, θα προσπαθούσα και θα τα κατάφερνα. Πέρασαν 13 χρόνια, στη διάρκεια των οποίων ένιωθα σαν σκιά του εαυτού μου. Σκέφτομαι τον πατέρα μου και τους συνεργάτες του που ήλεγχαν το σώμα και τα χρήματά μου για τόσο μεγάλο διάστημα και αρρωσταίνω.

Σκέφτομαι πόσοι άντρες καλλιτέχνες έχασαν όλα τους τα λεφτά στον τζόγο, πόσοι είχαν προβλήματα εθισμού ή ψυχικής υγείας. Κανείς δεν πήρε τον έλεγχο του σώματος και των χρημάτων τους. Δεν μου άξιζε αυτό που μου έκανε η οικογένειά μου. Είχα κατορθώσει πάρα πολλά (σ.σ.: επιτυχίες, βραβεύσεις) στο διάστημα που υποτίθεται ότι ήμουν ανίκανη να φροντίσω τον εαυτό μου. Σκεφτόμουν ότι ήταν σχεδόν αστείο. Η αλήθεια ήταν, ωστόσο, ότι όταν το σκεφτόμουν για πολύ δεν ήταν καθόλου αστείο.

Ημερολόγιο νίκης

Η συστηματική αποδόμηση της κορυφώθηκε με την επιβολή του καθεστώτος δικαστικής κηδεμονίας το 2008 -η ρύθμιση της αφαιρούσε κάθε δικαίωμα ενήλικης γυναίκας και παρέδιδε τη διαχείριση της ζωής και της περιουσίας της στον πατέρα της, Τζέιμι Σπίαρς- από την οποία πλέον, μετά από μια πολύκροτη δικαστική μάχη, έχει λήξει.

Το μεγαλύτερο παράδοξο εκείνης της περιόδου, το οποίο το βιβλίο αναδεικνύει χωρίς να λαμβάνει σαφείς απαντήσεις από το δικαστικό σύστημα, είναι η αντίφαση ανάμεσα στην υποτιθέμενη πνευματική της ανικανότητα και την επαγγελματική της δραστηριότητα.

Η Μπρίτνεϊ Σπίαρς κρίθηκε ανίκανη να αποφασίσει τι θα φάει, πότε θα κοιμηθεί ή ποια φάρμακα (όπως το λίθιο) θα πάρει, αλλά κρίθηκε απόλυτα υγιής για να είναι κομμάτι της βιομηχανίας του θεάματος για να φέρει έσοδα και τηλεθέαση, να φέρει πωλήσεις, να πραγματοποιεί εξαντλητικές παγκόσμιες περιοδείες που απέφεραν εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια μηνιαίως στην οικογένειά της και τους συνεργάτες της.

Ήμουν πολύ άρρωστη για να διαλέξω αγόρι μόνη μου, αλλά αρκετά υγιής για να εμφανίζομαι σε εκπομπές και να κάνω σόου για χιλιάδες ανθρώπους σε διαφορετικό μέρος του κόσμου κάθε εβδομάδα!

«Πολύ άρρωστη για να διαλέξω αγόρι μόνη μου, αλλά αρκετά υγιής για να εμφανίζομαι σε εκπομπές και να κάνω σόου για χιλιάδες ανθρώπους σε διαφορετικό μέρος του κόσμου κάθε εβδομάδα! Από εκείνο το σημείο και μετά, άρχισα να σκέφτομαι ότι ο πατέρας μου πίστευε πως είχα έρθει στη Γη αποκλειστικά για να φέρνω χρήματα στην οικογένεια» γράφει για τον καθαρά οικονομικό χαρακτήρα της αιχμαλωσίας της.

Το The Woman in Me ολοκληρώνεται χωρίς να προσφέρει τη λύση του γρίφου της ψυχικής της υγείας, ούτε λειτουργεί ως ένα τυπικό εγχειρίδιο αυτοβοήθειας με αίσιο τέλος.

Οι τελευταίες σελίδες αφήνουν μια αίσθηση «ακίνδυνου» αναγνώσματος, καθώς η Μπρίτνεϊ Σπίαρς μοιάζει μερικές φορές να μιλά για τον εαυτό της σαν να είναι κάποια άλλη, μια γυναίκα βαθιά τραυματισμένη που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην πραγματική της ταυτότητα και τις προσδοκίες του κοινού.

Τα βίντεο στο Instagram, που τόσο έχουν συζητηθεί, τοποθετούνται από την ίδια ως η πρώτη της απόπειρα να δείξει ότι υπάρχει ένας ζωντανός άνθρωπος πίσω από την περσόνα, μια προσπάθεια να ορίσει εκείνη την εικόνα της, έστω και με έναν τρόπο που στους άλλους φαίνεται αλλοπρόσαλλος.

Το βιβλίο είναι όμως σίγουρα ενδιαφέρον, ως ανάγνωσμα που αποτυπώνει μια πρωτοφανή λεηλασία ενός κοριτσιού που πάλεψε για να σώσει τη γυναίκα μέσα της.

Η Μπρίτνεϊ Σπίαρς έζησε, αλλά ακόμη μετράει τα κομμάτια που της έκλεψαν.