Άρθρο Βενιζέλου στα «ΝΕΑ» : Ποτέ ξανά σκευωρία τύπου Novartis

Ο πόλεμος κατά του Ιράν γεννά το ερώτημα: κάποιοι λαοί δικαιούνται να βομβαρδιστούν περισσότερο από τους άλλους;

Η υπόθεση με τις υποκλοπές τώρα ανοίγει πραγματικά. Γιατί οι «ιδιώτες» δεν θέλουν να είναι τα εξιλαστήρια θύματα, την ώρα που η κυβέρνηση αναζητά απελπισμένα τρόπους συγκάλυψης

Τα μέτρα της κυβέρνησης παραμένουν κατώτερα των περιστάσεων

Η φυλακή θα έπρεπε να μπορεί να μας κάνει να λυπηθούμε ακόμα κι ένα τέρας σαν τον Γουάινσταϊν.

Η Νέα Δημοκρατία για άλλη μια φορά χρησιμοποίησε τη Βουλή ως μηχανισμό συγκάλυψης των ευθυνών για τα δικά της σκάνδαλα

Υπάρχουν τρεις προϋποθέσεις που είναι απαραίτητο να υπάρχουν στην ψυχή και το θυμικό των μελών μιας κοινωνίας ώστε οι θεσμοί, ανεξάρτητα των όποιων προβλημάτων, να μένουν αλώβητοι και η δημοκρατία να επιβιώνει.

Ή τουλάχιστον δεν διαβάζω την «πρόθεση ψήφου» στις δημοσκοπήσεις

Ο φόβος ότι η Moσάντ έχει διεισδύσει βαθιά στο ιρανικό καθεστώς – ακόμη και μέσα στους Φρουρούς της Επανάστασης – δεν είναι θεωρία συνωμοσίας.

Σε μια δύσκολη και ταραγμένη περίοδο, κάποιοι κάνουν επικίνδυνα σχέδια για την Κύπρο

Ο Ρομπέρτο Μπενίνι, πέρα από το ταλέντο του να μας κάνει να γελάμε, έχει μια μοναδική ικανότητα να αγγίζει τις πιο ευαίσθητες χορδές της ανθρωπότητας με έναν λόγο που είναι ταυτόχρονα ποιητικός και βαθιά πολιτικός. Το πρόσφατο ξέσπασμα του Ιταλού ηθοποιού και σκηνοθέτη ενώ η Μέση Ανατολή φλέγεται, μας συγκλόνισε.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, ο φεμινισμός δεν είναι ένα μόνο πράγμα. Είναι αγώνας για ισότητα, για αυτοδιάθεση, για σεβασμό και καθημερινή αξιοπρέπεια: στη δουλειά, στο σπίτι, στον δρόμο, στον δημόσιο λόγο.

Όταν η αντιπολίτευση είναι χυλός, είναι εύκολο να της φορεθεί η στάμπα των fake news.

Το ερώτημα δεν είναι μόνο τι θα γίνει με τον πόλεμο στο Ιράν, αλλά και ποια θα είναι η επόμενη μέρα

Ώστε έτσι συνέβησαν τα πράγματα!

Οι εγχώριοι υποστηρικτές των πολεμικών επιχειρήσεων στο Ιράν ουσιαστικά εκφράζουν τον θαυμασμό τους για μια επίδειξη κυνισμού και βαναυσότητας

Ο Άδωνις Γεωργιάδης ξεχνά ότι η κριτική στους υπουργούς είναι αυτονόητη πλευρά της δημοκρατίας. Όπως και η ελευθερία της έκφρασης την οποία ο ίδιος σαφώς περιφρονεί

Για άλλη μια φορά η «ενωμένη Ευρώπη» αποδεικνύεται κατώτερη των περιστάσεων