Εδώ και αρκετές δεκαετίες, η χώρα μας, ανεξάρτητα από την πολιτική προέλευση και την ιδεολογική ταυτότητα της εκάστοτε κυβερνήσεως, ακολουθεί —ομολογουμένως με συνέπεια και σταθερότητα— πολιτική κατευνασμού και αυτοσυγκράτησης έναντι της Τουρκίας και της Αλβανίας.

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι τα δήθεν αυστηρά διαβήματα και δήθεν ηχηρά μηνύματα της ελληνικής πλευράς σε περιόδους έντασης και όξυνσης των σχέσεων με τις δύο γειτονικές χώρες δεν ανατρέπουν τα σχέδια της πολιτικής και της στρατιωτικής ηγεσίας τους.

Δεδομένων, μάλιστα, των σχεδόν καθημερινών πλέον προκλήσεων από τουρκικής πλευράς σε λεκτικό και στρατιωτικό επίπεδο, αλλά και της κάθε άλλο παρά διαλλακτικής διάθεσης που επιδεικνύει η Αλβανία σε διάφορα ζητήματα (περιουσίες μελών της ελληνικής μειονότητας, συμφωνία για την ΑΟΖ, ανακίνηση θέματος Τσάμηδων κ.ά.), εύλογα —νομίζω— θα αναρωτηθεί κανείς εάν η πολιτική αυτή του κατευνασμού και της αυτοσυγκράτησης είναι όντως επωφελής για τα εθνικά συμφέροντα, αλλά και λυσιτελής για την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή.

Ο νυν και οι εν ζωή διατελέσαντες πρωθυπουργοί, καθώς και οι διαχρονικά υπεύθυνοι για την άσκηση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, οφείλουν να προβληματιστούν σοβαρά σχετικά με το ζήτημα αυτό, ώστε να εξαχθούν σωστά συμπεράσματα και να γίνουν οι δέουσες ενέργειες, προκειμένου να αποφευχθούν τα χειρότερα.

Ειδήσεις Σήμερα: