Πριν 20 χρόνια ο Παντελής Βούλγαρης είχε βγάλει την ταινία «Όλα είναι δρόμος». Όλοι επικεντρώθηκαν στην ατάκα του Αρμένη «Ηλία ρίχτο», αλλά έχασαν την ουσία του τίτλου. Κάπως έτσι είναι η ζωή. Δρόμος… Η ΑΕΚ τον «περπάτησε». Από την αρχή του. Από τότε που ήταν κακοτράχαλος και επικίνδυνος, σε διάφορα χωριά της χώρας. Μέχρι να βγει στην άσφαλτο, στο ίσιωμα. Πέρασε δύσκολα, πέρασαν χρόνια. Και για αυτή την επιμονή της και την αγάπη της για αυτό που πρεσβεύει, ο ποδοσφαιρικός Θεός την αντάμειψε. Σε ένα βροχερό βράδυ ξανά. Όπως και εκείνο του Μάϊου που ο Πέτρος Μάνταλος σήκωσε την κούπα της Πρωταθλήτριας στην γειτονιά της, στη Νέα Φιλαδέλφεια. Και ας ήταν Μάιος, είχαν ανοίξει οι ουρανοί. Όπως και χθες βράδυ. Ας ήταν Αύγουστος. Άνοιξαν οι ουρανοί ξανά. Και η ΑΕΚ στο τέλος πανηγύρισε. Βρεγμένη, καταϊδρωμένη, αλλά δικαιωμένη. Γιατί πάλεψε με όλους και όλα, κόντρα σε όλους και όλα, όπως απαιτεί το DNA και με 40.000 κόσμου να είναι στα όρια του εμφράγματος… έμαθε ότι η βροχή είναι ευτυχία. Όπως εκείνο το βράδυ του Μαΐου. Όπως και χθες.
Η ελευθερία (αίσθημα αυτονομίας) ενισχύει την ευτυχία σε όλο τον κόσμο, αλλά μια εκτεταμένη διεθνής μελέτη δείχνει ότι προσφέρει ακόμη μεγαλύτερη χαρά σε πλουσιότερες χώρες,
Ευρωπαϊκός υποβιβασμός: Λιγότεροι διεθνείς διαιτητές επί Λανουά στο σεμινάριο της UEFA! Το είδαμε και αυτό, καθώς δεν μετέχουν οι Σιδηρόπουλος, Παπαπέτρου, παρά μόνο ο Φωτιάς και η Αντωνίου