Cake

Το Cake είμαι μια ταινία που για την πρωταγωνίστριά της, Τζένιφερ Άνιστον, έχει μεγάλο βάρος: επιχειρεί μια στροφή στο πιο βαρύ σινεμά, χαλά την εικόνα της και παραλίγο να φτάσει ως τις υποψηφιότητες για τα Όσκαρ. Ωστόσο κέρδισε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα και τα βραβεία του Σωματείου Ηθοποιών της Αμερικής.

Η Κλερ Σίμονς (Τζένιφερ Άνιστον) πονάει, όλη την ώρα. Ο χρόνιος σωματικός της πόνος είναι προφανής από τις ουλές της αλλά και τον τρόπο που κινείται – κάθε βήμα της προκαλεί μορφασμούς πόνου. Ο ψυχολογικός της πόνος, όμως, είναι ακόμη μεγαλύτερος: η οργή και η απελπισία της προκαλούν ξεσπάσματα θυμού και αφιλτράριστης ειλικρίνειας που έχουν απομακρύνει από κοντά της όλα της τα αγαπημένα πρόσωπα, τα οποία δεν αντέχουν να την βλέπουν να βυθίζεται στον εθισμό της σε διάφορες ουσίες για να αντέξει.

Η αυτοκτονία μιας νεαρής γυναίκας από την ομάδα ψυχολογικής υποστήριξης στην οποία συμμετέχει, θα δώσει στην Κλερ έναν νέο στόχο ζωής: να μάθει περισσότερα για αυτήν την γυναίκα που ελάχιστα γνώριζε, εισβάλλοντας στη ζωή του χήρου της και του μικρού παιδιού της, και να εξερευνήσει τα όρια μεταξύ ζωής και θανάτου, κινδύνου και λύτρωσης. Στο τέλος του κωμικοτραγικού ταξιδιού της, όταν πλέον ισορροπεί ανάμεσα στη συγκλονιστική πραγματικότητα και το ελπιδοφόρο μέλλον, ίσως βρει τον τρόπο να συμφιλιωθεί με το τραυματικό παρελθόν της και την φευγαλέα ιδέα της συγχώρεσης.

Οι προκλήσεις του ρόλου δεν ήταν μόνο συναισθηματικές για τη Τζένιιφερ Άνιστον αλλά κυρίως σωματικές: έπρεπε να τσαλακώσει την εξωτερική της εμφάνιση για να ταιριάξει στην εικόνα της Κλερ.

«Η αρχική μου ανησυχία δεν είχε καμία βάση – η Τζεν πρόθυμα μπήκε στην διαδικασία αυτή της απογύμνωσης. Μπόρεσε να βρει την ιδιαίτερη ομορφιά της Κλερ, η οποία δεν μοιάζει στην ομορφιά της Τζένιφερ Άνιστον που όλοι γνωρίζουμε. Όταν κοιτάς στο πρόσωπο της Κλερ και βλέπεις αυτές τις ουλές –καθόλου μακιγιάζ και απλώς αυτά τα γαλάζια μάτια… δεν την έχω βρει ποτέ ομορφότερη» σημειώνει ο σκηνοθέτης Ντάνιελ Μπαρνζ.