«Ο Άνθρωπος από τη Μασσαλία»: στο μυαλό των Ζαν Ντιζαρντέν και Ζιλ Λελούς

Ο βραβευμένος με Όσκαρ, Ζαν Ντιζαρντέν – που έγινε ευρύτερα γνωστός, με το οσκαρικό The Artist -υποδύεται τον Πιερ Μισέλ, έναν δικαστικό o οποίος εξαπολύει ένα μανιώδες εξαετές ανθρωποκυνηγητό προκειμένου να καταφέρει να ξεσκεπάσει τη δράση του «French Connection», κλίκας διακίνησης ναρκωτικών, ενώ απέναντί του θα συναντήσει τον Τόνι Ζάμπα, έναν ισχυρό βαρόνο ναρκωτικών τον οποίο υποδύεται ο Ζιλ Λελούς.

Η ιδέα για την ταινία ξεκίνησε, όταν ο σκηνοθέτης Σεντρίκ Χιμένεθ που κατάγεται από τη Μασσαλία, δέχτηκε από τον παραγωγό του, μια ασυνήθιστη ερώτηση: «Υπάρχει κάποια ιστορία που δεν θα ήθελες να πεις για τη Μασσαλία;»

Το μυαλό του Χιμένεθ γύρισε αυτόματα στα παιδικά του χρόνια, τότε που ο πατέρας του διατηρούσε στην παραλία της κόκκινης άκρης στη Μασσαλία ένα εστιατόριο. Ακριβώς δίπλα υπήρχε ένα μπαρ, το οποίο ανήκε στον Γκαετά Ζαμπά, αδερφό του διαβόητου, Τόνι Ζάμπα, αρχιβαρόνου των ναρκωτικών. Θυμήθηκε πόσο συγκλόνισε την πόλη η είδηση της δολοφονίας του δικαστή Μισέλ από τη μαφία και σκέφτηκε πως , αν και θα ήταν μάλλον άπιαστο όνειρο, θα ήθελε μέσα από αυτή την ιστορία να πεί δυο πράγματα για τη Μασσαλία.

Ανέλπιστα, ήρθε η απάντηση του παραγωγού: «Εμένα μου αρέσουν μόνο τα όνειρα!»

Κι έτσι ξεκίνησε η διαδικασία παραγωγής του Ο Άνθρωπος από τη Μασσαλία». Κάπου εδώ, έρχονται και αναλαμβάνουν ρόλους, ο Ζαν Ντιζαρντέν και ο Ζιλ Λελούς.

Μάλιστα ο σκηνοθέτης τονίζει την καταπληκτική ομοιότητα του Ντιζαρντέν, με τον δικαστή Μισέλ, τον οποίο και υποδύεται.

«Η ομοιότητα βέβαια δεν ήταν ο λόγος για τον οποίο τον επέλεξα. Όταν πρωτογνώρισα τον Ζαν Ντιζαρντέν, αμέσως είδα σε εκείνον τον δικαστή Μισέλ. Πίσω από το χαμόγελό του υπήρχε μία γοητεία, ήταν ένας άνθρωπος που ζούσε τη ζωή του και έδινε όλο του τον εαυτό σε αυτό που έκανε. Ο Ζαν είναι ένας πολύπλοκος και τελειομανής άνθρωπος».

Ζαν Ντιζαρντέν: Έψαξε το ρόλο με πολλούς τρόπους. Διάβασε βιβλία, ενημερώθηκε για την ιστορία, την αφομοίωσε και μετά, την ξέχασε!

«Ούτως ή άλλως εγώ ενσαρκώνω τον χαρακτήρα. Έχει τη φωνή μου, το παρουσιαστικό μου, το βάδισμά μου. Είμαστε στο σινεμά και ο ρόλος πρέπει να επανεφευρεθεί. Δεν ήθελα τόσο να υποδυθώ τον ανακριτή, όσο να ενσαρκώσω αυτόν τον άντρα, τον σύζυγο, τον πατέρα, τον φίλο» σημειώνει.

Μία από τις πιο δύσκολες σκηνές του παραδέχεται ότι ήταν αυτή στον τηλεφωνικό θάλαμο.

«Κάναμε οκτώ λήψεις και έδωσα ό,τι μπορούσα να δώσω. Είναι επώδυνο, αλλά είναι καλός πόνος. Κι έπειτα, υπήρξαν εκπλήξεις. Για παράδειγμα, κάποια στιγμή, σκέφτηκα: “Για δες, τι περίεργο, υποδύομαι τον πατέρα μου”. Ήταν διευθυντής σε μία εταιρεία σιδηρουργίας, και τον είδα, στα εργοτάξια, να μιλάει δυνατά, με αυταρχικό τόνο, για να υπερασπιστεί τους υπαλλήλους του. Ήμουν παιδί και σχεδόν είχα ντραπεί. Το έκανε για να προστατεύσει την εταιρεία του και τους εργαζόμενούς του. Και ξαφνικά, δεν είχα ανάγκη να υποδυθώ τον αυταρχικό, είχα ήδη αυτά τα στοιχεία μέσα μου. Ευχαριστώ, μπαμπά!»

Όσο για τον Ζιλ Λελούς… Θυμάται ότι άρχισε να διαβάζει το σενάριο, χωρίς όρεξη. Τελικά, το διάβασε “μονορούφι” μέσα σε μια ώρα!

«Όλα με εντυπωσίαζαν. Η ατμόσφαιρα, η ποιότητα των διαλόγων, η περιγραφή και η εξέλιξη των χαρακτήρων. Αποτυπώνεται καλύτερα το δράμα και η τραγωδία από ό,τι σε μια απλή αστυνομική ταινία».

Εξομολογείται βέβαια ότι στα γυρίσματα πήγε φοβισμένος, νιώθοντας σαν να γυρίζε την πρώτη του ταινία!

«Ο Ζαν Ντιζαρντέν είχε ήδη ξεκινήσει δύο εβδομάδες νωρίτερα και όλοι γνωρίζονταν μεταξύ τους. Ήταν πολύ σημαντικό γύρισμα, με μεγάλο συνεργείο, αλλά πολύ γρήγορα νιώσαμε όλοι οικεία, με πλήρη συναίσθηση πως είμαστε πολύ τυχεροί που συμμετέχουμε σε αυτή την περιπέτεια. Από τον πρώτο οπερατέρ μέχρι την βοηθό ενδυματολόγου, την βοηθό παραγωγής… υπήρχε στο γύρισμα μια αρμονία, που σπάνια έχω νιώσει αλλού. Είχαν όλοι καλή διάθεση από την οποία ωφελήθηκαν όλοι οι ηθοποιοί».

Επιμέλεια: Τζένη Παπαγεωργίου