Ξανθιά «γιαγιά» ο Λουδάρος και Χούντα στο «Θα περάσει κι αυτό»

Μέσα από έναν 35μελή μουσικοχορευτικό θίασο και με τον Αντώνη Λουδάρο να φορά ξανθιά περούκα και να παίρνει τη μορφή της γιαγιάς, ζωντανεύουν αλησμόνητοι καλλιτέχνες του παρελθόντος όπως και οι μετρ της Επιθεώρησης.

Ο Αντώνης Λουδάρος ξαναγίνεται κυρία Επιθεώρηση με κόρη του την Μετεπιθεώρηση, Μίρκα Παπακωνσταντίνου. Σύζυγος της Μετεπιθεώρης ο Αργύρης Αγγέλου, ενώ γιος της και κομπέρ της παράστασης ο Πρόδρομος Τοσουνίδης.

Μέσα από την οικογένεια αυτή προβάλλονται ιδεολογικές διαμάχες, ο χαρακτήρας του δικομματισμού, αλλά και οι τάσεις της κάθε περιόδου όσον αφορά στο καλλιτεχνικό κομμάτι. Με ειρωνεία ασκείται έμμεση κριτική για τις τεχνικές και τις αποφάσεις που εφαρμόστηκαν επί δικτατορίας των συνταγματαρχών.

Κανένα κόμμα δεν ξεφεύγει από τα επικριτικά βέλη της παράστασης, ενώ αναδεικνύεται η ανεπάρκεια του καθενός. Παράλληλα, αντιμνημονιακά σύννεφα σχηματίζονται επί σκηνής, ενώ ο χλευασμός σε πολλά σημεία διαθέτει σπιρτάδα και τσαχπινιά.

Σε άλλα, όμως, τα νοήματα και η παρουσίαση των γεγονότων είναι τόσο απλά και γνωστά που πλησιάζουν τα σύνορα του ανιαρού. Το συγκινησιακό, όμως, στοιχείο και η ανάσυρση γλυκών αναμνήσεων είναι φανερά.

Η παράσταση διαθέτει έναν έντονα ρετρό χαρακτήρα με τα τραγούδια που ακούγονται να ξυπνούν μνήμες από το παρελθόν. Οι φωνές όμως δεν καθρεπτίζουν, πάντα, τους μουσικούς που ερμήνευσαν στο παρελθόν τα τραγούδια.

Οι χοροί διακρίνονται από ζωντάνια, αλλά όχι και από επαγγελματισμό. Στην παράσταση η απόλαυση είναι συνώνυμη του χιούμορ, με τα αστεία να κινούνται στα γνήσια ελληνικά δεδομένα.

Ο Αντώνης Λουδάρος είναι διασκεδαστικός, χωρίς να χρειάζεται να κάνει πολλές «κινήσεις». Η εμφάνισή του και μόνο ενεργοποιεί τους μηχανισμούς του γέλιου, ενώ παράλληλα φαίνεται να γνωρίζει καλά τις ιδιομορφίες του ρόλου του.

Και η Μίρκα Παπακωνσταντίνου, αλλά και ο Μέμος Μπεγνής με ζεστασιά στη φωνή πλησιάζουν το κοινό και εκπέμπουν ρετρό σήματα.

Ωστόσο, σε ορισμένες στιγμές η παράσταση θυμίζει κάτι από τηλεοπτικό σόου, ενώ η «παρουσίαση» της Επιθεώρησης έχει ελλείψεις. Η υπερβολική έμφαση στα χρόνια της Χούντας επισκιάζει το καλλιτεχνικό κομμάτι, και αποδυναμώνει την προβολή σπουδαίων καλλιτεχνών του παρελθόντος.

Ακόμη, παρατηρείται ένα απότομο άλμα από τη δεκαετία του 80’ και από το σκάνδαλο Κοσκωτά, στο σήμερα. Ο τρόπος με τον οποίο κυλά η ροή είναι από τους αδύναμους κρίκους της παράστασης.

Συνολικά, η παράσταση συγκινεί, διαθέτει ένα ρετρό χαρακτήρα που γοητεύει, προκαλεί γέλιο, αλλά παρατηρείται έλλειμμα επαγγελματισμού σε φωνητικό και χορευτικό επίπεδο. Ταυτόχρονα η παρουσίαση των περιόδων χαρακτηρίζεται από κάτι το ασύμμετρο.

Ελισάβετ Σταμοπούλου