Ναζί και γερμανοί κινηματογραφιστές: Αμηχανία και τάση «φυγής». Τις πρώτες δεκαετίες μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι τεχνικές αποσιώπησης από τον γερμανικό κινηματογράφο για τα εγκλήματα των ναζί ήταν εμφανείς. Οι σκηνοθέτες μουδιασμένοι δεν έμπαιναν στη διαδικασία να εκθέσουν τις ζωές των θυμάτων των ναζί. Ωστόσο, τα δεδομένα έχουν, πλέον, αλλάξει με τρανταχτή απόδειξη τη νέα γερμανική ταινία «Phoenix» του Κρίστιαν Πέτσολντ.
Πρόκειται για την πιο πρόσφατη ταινία που ταξιδεύει το κοινό στα άδυτα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και των τραγικών συνεπειών του. Περιστρέφεται γύρω από τη ζωή μιας γυναίκας , εβραϊκής καταγωγής, που κατάφερε να βγει ζωντανή από στρατόπεδο συγκέντρωσης. Παράλληλα, ερευνά τα αποτυπώματα που άφησε η εποχή της βιαιότητας στη μεταπολεμική Γερμανία, ενώ εστιάζει και στην έρευνα της γυναίκας η οποία ψάχνει να βρει τον άνδρα που την πρόδωσε στους ναζί.

Η πρωταγωνίστρια της ταινίας, Nina Hoss , περιγράφει στο BBC τη συμπεριφορά των γερμανών κινηματογραφιστών ,λίγα χρόνια μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με τις εξής φράσεις:

«Θάψτε τα όλα. Μη μιλάτε για τίποτα. Κανείς δεν ήξερε τίποτα. Κοιτάξτε μπροστά και μην αναλύετε. Έχουμε να κάνουμε πολλά με την ανασυγκρότηση της χώρας».

Παράλληλα, προσθέτει ότι τους γερμανούς κινηματογραφιστές τους «συνέφερε να μην κοιτούν πίσω στα γεγονότα», μια αντίληψη που έχει αλλάξει ριζικά τα τελευταία 15 χρόνια. Σκοτεινές που σχετίζονται με τους ναζί ξεπηδούν, πλέον, μέσα από τον γερμανικό κινηματογραφικό φακό.

Συγκεκριμένα, στην ταινία «Phoenix» αποτυπώνεται η συναισθηματική καταστροφή που προκάλεσαν οι ναζί.

Να σημειωθεί ότι το όνομα του Κρίστιαν Πέτσολντ, σκηνοθέτη της ταινίας ,έχει γίνει ευρέως γνωστό από το 2000, ενώ είναι συνδεδεμένο με το μινιμαλιστικό και στυλιζαρισμένο ρεύμα της «Σχολής του Βερολίνου».

Μαζί με τον Κρίστιαν Πέτσολντ, πρωτεργάτες του κινήματος είναι και οι σκηνοθέτες Ανγκελα Σανέλεκ και Τόμας Αρσλαν.

Το κίνημα της «Σχολής του Βερολίνου» χαρακτηρίζεται από τους λίγους διαλόγους, το μινιμαλιστικό παίξιμο των ηθοποιών, χωρίς εκφραστικές χειρονομίες, ενώ η παρουσία των σκηνοθετών παίρνει τη μορφή αόρατου εξωτερικού παρατηρητή.

Παράλληλα, οι δημιουργοί λειτουργούν με μια πιο ποιητική και ακριβή ματιά που συμπλέει με τον ρεαλισμό.

Οι ταινίες της «Σχολής του Βερολίνου» πραγματεύονται ζωές σε κρίσιμες περιόδους, ενώ ταυτόχρονα είναι ήσυχες και διακριτικές.

Ελισάβετ Σταμοπούλου

Ειδήσεις Σήμερα: