Ο «μάγκας» του ελληνικού κινηματογράφου, η διασκεδαστική μορφή που με φυσικότητα εκτόξευε αμίμητες ατάκες, η φωνή που άφησε εποχή. Ο λόγος για τον Μίμη Φωτόπουλο, που σαν σήμερα, 29 Οκτωβρίου 1986, έφυγε από τη ζωή.

Οι πιο χαρακτηριστικοί ρόλοι του μεγάλου ηθοποιού ήταν, μεταξύ άλλων, στις ταινίες: «Ο Φανούρης και το σόι του» (1957) του Δημήτρη Ιωαννόπουλου, «Ο Θόδωρος και το δίκαννο» (1963) του Ντίνου Δημόπουλου, «Κάλπικη λίρα» (1955) του Γιώργου Τζαβέλλα, «Κολωνάκι διαγωγή μηδέν» (1967) του Στέλιου Ζωγραφάκη, «Σοφεράκι» (1953) του Γ. Τζαβέλλα, ενώ μια από τις απολαυστικές ατάκες του ήταν η εξής:

«Για μπαρδόν. Και δεύτερον, μη μου χτυπάς το χέρι καθ’ότι συνοδεύουμε και γυναίκα»

Και στο θέατρο ο Μίμης Φωτόπουλος άφησε τα αποτυπώματά του. Ανάμεσα στις σημαντικότερες συμμετοχές του ήταν στο «Βυσσινόκηπο» του Τσέχωφ, στις «Αγριόπαπιες» του Ίψεν και στο «Όνειρο καλοκαιρινής νύκτας» του Σαίξπηρ.

Το 1952 δημιούργησε τον δικό του θίασο, με τον οποίο περιόδευσε στην Κύπρο, στην Τουρκία, στην Αίγυπτο, στη Γερμανία και στην Αμερική. Εμφανίστηκε για τελευταία φορά στο σανίδι το 1984 με τον Λάκη Λαζόπουλο.

Το άμεσο ύφος του κατακτούσε το κοινό, όπως και η λαϊκή χροιά της φωνής του που σε συνδυασμό με το έξυπνο χιούμορ και τον αυθορμητισμό, του έδινε τον τίτλο του αξιαγάπητου.

Εκτός από την αξιομνημόνευτη καριέρα του στον κινηματογράφο, ο Μίμης Φωτόπουλος, εμφανίστηκε και στη μικρή οθόνη , στην τηλεοπτική σειρά «Ο θείος μας ο Μίμης» το 1984, ενώ έγραψε και τέσσερις ποιητικές συλλογές , τρία αυτοβιογραφικά και δύο θεατρικά έργα.

Μαζί με την έντονη του καλλιτεχνική παρουσία, ο Μίμης Φωτόπουλος ήταν και εκφραστής ιδεών και θεωριών της επανάστασης. Εντάχθηκε στην αντίσταση και συμμετείχε στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο.

Η παρουσία του είχε εκπαιδευτική σημασία, και το 1944 έγινε μέλος στον θίασο των Ενωμένων Καλλιτεχνών.

«Αγκάθι» του βίου του, η σύλληψή του το 1945 και η προδοσία από άνθρωπο του θεάτρου. Για κάποιο καιρό η τύχη του Μίμη Φωτόπουλο αγνοείτο, καθώς βρισκόταν σε στρατόπεδο του Ελ Ντάμπα της Αφρικής.

Στις 25 Μαρτίου του 1945, η επιστροφή του στην Ελλάδα επιφύλασσε «άσους» στην καλλιτεχνική παρτίδα, με την εμπειρία της εξορίας να ενισχύει την υποκριτική του ωριμότητα και να συνοδεύει τη γραφή του.

Ελισάβετ Σταμοπούλου

Ειδήσεις Σήμερα: