Συνεχίζεται η «Αναφορά στον Ηλία Καζάν» στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος

Με ταινία έναρξης του αφιερώματος το θρυλικό «Βίβα Ζαπάτα»/ Viva Zapata (1952), την Πέμπτη 9 Οκτωβρίου, ξεκινά στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος το 10ήμερο αφιέρωμα. Δεκαπέντε ταινίες του Ηλία Καζάν και το ντοκιμαντέρ «A letter to Elia», σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορσέζε – Κεντ Τζόουνς, θα προβληθούν συνολικά. Από αυτές, οι δεκατέσσερις θα προβληθούν σε αποκατεστημένα φορμά.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει εκτός από τις προβολές σχόλια από σκηνοθέτες, κριτικοούς κινηματογράφου, συγγραφείς, μια μεγάλη συζήτηση στρογγυλής τραπέζης, σχετικά με το πολύπλευρο έργο του Ηλία Καζάν.

ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΟΣ

1. Ένα δέντρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν / A tree grows to Brooklyn (1945)
2. Συμφωνία κυριών / Gentleman’s agreement (1947)
3. Μπούμερανγκ! (Το μεγάλο κατηγορώ) / Boomerang! (1947)
4. Πανικός στους δρόμους / Panic in the streets (1950)
5. Λεωφορείον ο πόθος / A street car named desire (1951)
6. Βίβα Ζαπάτα / Viva Zapata (1952)
7. Άνθρωπος σε τεντωμένο σκοινί (Δραπέτες του κόκκινου τρόμου) / Man on a tightrope (1953)
8. Το λιμάνι της αγωνίας / On the waterfront (1954)
9. Ανατολικά της Εδέμ / East of Eden (1955)
10. Μια μορφή μέσα στο πλήθος / A face in the crowd (1957)
11. Λάσπη στ’ αστέρια / Wild river (1960)
12. Πυρετός στο αίμα / Splendor in the grass (1961)
13. Αμέρικα Αμέρικα / America America (1963) Ψηφιακή αποκατάσταση σε χρηματοδότηση της Warner Bros σε συνεργασία με τους Film Foundation και Hollywood Foreign Press Association.
14. Ο συμβιβασμός / The arrangement (1969)
15. Ο τελευταίος μεγιστάνας / The last tycoon (1976)
16. Γράμμα στον Ηλία / A letter to Elia Σκηνοθεσία: Μάρτιν Σκορσέζε – Κεντ Τζόουνς (doc., 2010)

Λίγα λόγια για τον Ηλία Καζάν

• Ο ελληνικής καταγωγής σκηνοθέτης που έζησε από το 1909 ως το 2003, ήταν γιος Ελλήνων που είχαν μεταναστεύσει από την Κωνσταντινούπολη στην Αμερική.
• Σταδιοδρόμησε καταρχήν στο θέατρο κατά τη δεκαετία του ’30. Η θεατρική του θητεία εγκαινίασε τη συνεργασία του με τους μεγάλους συγγραφείς, όπως τον Τζον Στάινμπεκ και τον Τενεσί Γουίλιαμς, και του επέτρεψε να αναδειχθεί στον κατεξοχήν σκηνοθέτη μεγάλων ηθοποιών.
• Ο Μάρλον Μπράντο και ο Τζέιμς Ντιν, ήταν δύο από τους πιο χαρακτηριστικόυς αλλά θα πρέπει επίσης να αναφέρουμε και τους Βίβιαν Λι, Μοντγκόμερι Κλιφτ και Κερκ Ντάγκλας.
• «Να με λέτε Ηλία. Ηλία με έλεγε η μάνα μου. Θυμώνω όταν οι Αμερικανοί με λένε Ελία», παρότρυνε τους δημοσιογράφους το 1990, όταν είχε έρθει στην Αθήνα με την ευκαιρία της έκδοσης της αυτοβιογραφίας του «Μια ζωή» (Ευρωεκδοτική).
• Η πορεία του Καζάν στιγματίστηκε από την κατάδοση των συντρόφων του επί Μακαρθισμού το 1952. Έχει συζητηθεί το κατά πόσον οι τύψεις συνείδησης μπορούν να ανιχνευτούν σε ορισμένες κομβικές ταινίες του όπως «Το λιμάνι της αγωνίας» (1954) ή «Ο Συμβιβασμός» (1969).
• Κανείς δεν αμφισβητεί τη δύναμη των μεγάλων δημιουργιών του Καζάν με την ισχυρή κριτική της πολιτικής των ΜΜΕ στο «Μια μορφή μέσα στο πλήθος» (1957), ή τις μνημειακές διασκευές των έργων του Τενεσί Γουίλιαμς, «Λεωφορείον ο πόθος (1951)» και «Baby Doll» (1956).
• Η κριτική του ματιά απέναντι στις αντιφάσεις της αμερικανικής κοινωνίας, απεικονίζεται στις ταινίες «Ανατολικά της Εδέμ» (1955), «Πυρετός στο αίμα» (1961) και «Λάσπη στα αστέρια» (1960).
• Χαρακτηριστική του σκηνοθέτη ήταν η αντιμετώπιση του θέματος της μετανάστευσης και των καταδιώξεων των Αρμενίων και των Ελλήνων. Τα βλέπουμε να αναδεικνύονται στο «Αμέρικα Αμέρικα» (1963).
  Αμέρικα- Αμέρικα