Ο κόσμος μου. Συζήτηση με τη Τζουζεπίνα Μανίν

!function(d,s,id){var js,fjs=d.getElementsByTagName(s)[0];if(!d.getElementById(id)){js=d.createElement(s);js.id=id;js.src=»//platform.twitter.com/widgets.js»;fjs.parentNode.insertBefore(js,fjs);}}(document,»script»,»twitter-wjs»);

Σελίδες: 176

«Έχω περάσει τα ογδόντα αλλά έχω ζήσει τουλάχιστον εκατόν πενήντα χρόνια», λέει στην αρχή αυτού του βιβλίου ο Ντάριο Φο, ο πασίγνωστος σε όλο τον κόσμο ηθοποιός και θεατρικός συγγραφέας, βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 1997. Εκατόν πενήντα χρόνια γεμάτα εντάσεις – μια ζωή έντονη, χορταστική, ανήσυχη, γόνιμη.

Σε αυτή τη μακριά εξομολόγησή του, ο Φο μιλάει σε πρώτο πρόσωπο για τις ρίζες του σε ένα χωριό αδιόρθωτων παραμυθάδων του ιταλικού βορρά, για τα μεταπολεμικά χρόνια που τον είδαν φοιτητή στο Μιλάνο, για τις μεγάλες θεατρικές του επιτυχίες, για το εναλλακτικό πολιτικό θέατρο για τη συχνά μοναχική πολιτική του δράση, για την αντισυμβατική στάση που κράτησε σε όλη του τη ζωή. Ο Φο μιλάει ακόμα για το Νόμπελ και τις αντιδράσεις που αυτό προκάλεσε, για τη ζωγραφική του, για τη θρησκεία, τη λογοκρισία, την κωμικότητα, τη συνέπεια, τις μάσκες, τους κλόουν, για ό,τι τον έκανε διάσημο αλλά και καρφί στο μάτι των πιο συντηρητικών συμπατριωτών του.

Ένα αξέχαστο βιβλίο για αυτή τη «μεγάλη, σύντομη τρέλα που είναι η ζωή».

Ο Ντάριο Φο γεννήθηκε στις 24 Μαρτίου του 1926 στο Σαν Τζιάνο της επαρχίας Βαρέζε. Σπουδάζει στην Ακαδημία Τεχνών της Μπρέρα το Μιλάνο αλλά δεν αργεί να ανακαλύψει την έφεσή του για το θέατρο και τη σάτυρα. Γρήγορα γίνεται από τους γνωστότερους ηθοποιούς και συγγραφείς του ιταλικού θεάτρου, ένας γνήσιος απόγονος των μεσαιωνικών παλιάτσων και τροβαδούρων. Μαζί με τη σύζυγό του Φράνκα Ράμε θα ανεβάσουν πολιτικά έργα που θα έχουν προβλήματα με τη λογοκρισία και θα εξασκηθούν σε ένα είδος λαϊκού θεάτρου που ανεβαίνει σε εργοστάσια, σε δρόμους, σε πλατείες. Το 1997 κερδίζει το Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Η Τζουζεπίνα Μανίν εργάζεται για πάνω από είκοσι χρόνια στην καλλιτεχνική σελίδα της έγκυρης εφημερίδας Corriere della Sera.