Η σκηνοθέτις Αν Φοντέν -γνωστή για την εμβάθυνσή της στη γυναικεία ψυχοσύνθεση και για τις ταινίες «Ναταλί», «Ούτε στον εχθρό μου» – περνά στο αγγλόφωνο σινεμά και διασταυρώνεται με τη βραβευμένη με Νόμπελ Λογοτεχνίας, Ντόρις Λέσινγκ.
Από τη συνάντησή τους προκύπτει μια άκρως γυναικεία ταινία, που φαντάζομαι είναι δύσκολο να εκτιμηθεί ανάλογα από το αντρικό κοινό.

Στο μπεστ σέλερ της Λέσινγκ «Οι γιαγιάδες: τέσσερις ιστορίες» βασίζεται λοιπόν η ταινία της Αν Φοντέν, που παρακολουθεί μια παράδοξη ιστορία – είμαι σίγουρη ότι τέτοιες ιστορίες συμβαίνουν γύρω μας – την ιστορία δύο γυναικών γύρω στα 40, οι οποίες είναι παιδικές φίλες και συνεχίζουν ακάθεκτες τη φιλία τους. Η μία έχει χάσει το σύζυγό της σε δυστύχημα ενώ η άλλη φαίνεται να έχει μία όχι και τόσο δεμένη σχέση με τον δικό της. Οι γιοι τους, κάπου γύρω στα 20 – δεν ξέρω αν στο βιβλίο της Λέσινγκ περιγράφονται ως αγαλμάτινοι στο σώμα, αλλά ως τέτοιους τους παρουσιάζει με την επιλογή του καστ η Φοντέν – ακολουθούν το παράδειγμα των μαμάδων.

Είναι στενοί φίλοι, των οποίων η σχέση διαταράσσεται ένα καλοκαίρι σε κάποια εξοχή της Αυστραλία όπου μένουν όλοι τους, ο ένας από τους δύο εκδηλώνει τον έρωτά του για τη μαμά του άλλου. Εδώ ξεκινούν όλα και δημιουργείται βήμα – βήμα ένα ασυνήθιστο χιαστό ερωτικό τετράγωνο, που βάζει σε δοκιμασία τόσο τους πρωταγωνιστές – μητέρες και γιους – και τη μεταξύ τους φιλία, όσο και τους θεατές!

Από τη μία…
προκύπτουν ηθικά διλήματα: μπορεί μια γυναίκα που πλησιάζει τα πενήντα να βρει το άλλο της μισό σε έναν εικοσάχρονο άντρα; Μπορεί μια φιλία δύο γυναικών που τα έχουν η μία με το γιο της άλλης να κρατήσει και μάλιστα να τις δέσει περισσότερο; Είναι βιώσιμη αυτή η κατάσταση κι ακόμη περισσότερο ηθικά αποδεκτή; Πού σταματούν τα όρια της μητρότητας και πού ξεκινά η «γυναίκα» ως ερωτικό ον, σε διάσταση από τον μητρικό της ρόλο;

Από την άλλη…
η σκηνοθεσία βοηθά στο να συμπαθήσει ο θεατής το «ανήθικο» τετράγωνο. Από την επιλογή των πρωταγωνιστών, Ρόμπιν Ράιτ – Ναόμι Γουότς – Ξαβιέρ Σάμιουελ – Τζέιμς Φρέσβιλ, που όλοι, ανεξαρτήτως ηλικίας, έχουν σμιλεμένα, σχεδόν αγαλμάτινα κορμιά, τα οποία πρωταγωνιστούν από μόνα τους έτσι κι αλλιώς, από την παραδοχή ότι όλοι οι πρωταγωνιστές δείχνουν ευτυχισμένοι μέσα στη σχέση τους και δυστυχείς, οπουδήποτε αλλού, από τη σιωπηρή αποδοχή της μοίρας από πλευράς των μητέρων που είναι πιο κοντά στο γήρας, γι’ αυτό και έχουν πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού τους τη διαφορά ηλικίας, μέχρι τα κοντινά πλάνα στα πρόσωπα, που μαρτυρούν το κρυφό δράμα των προσώπων και τη συμμετοχή της φύσης, ως εργαλείο που συμβαδίζει με την ψυχοσύνθεσή τους, η ταινία είναι ένα βήμα πιο κοντά στην αποδοχή παρά, στην αποδοκιμασία του ερωτικού τετραγώνου.

Μια ταινία που θα μπορούσε να αναδειχθεί σε βαθύ υπαρξιακό δράμα, καταλήγει αντικατοπτρισμός μιας κοινωνικά μη αποδεκτής σχέσης, η οποία ξεπερνά και προκαλεί τα όρια ηθικής και καθωσπρεπισμού και ένας ύμνος στα καλλίγραμμα σώματα των πρωταγωνιστών της, που όντως ζηλέψαμε…

Τζένη Παπαγεωργίου

Η ταινία προβάλλεται στις αίθουσες από τις 30/5/2013

Επιστρέψτε στη αρχική σελίδα του σινεμά και δείτε τις νέες προβολές, κινηματογραφικά νέα και αίθουσες προβολής!


Κάντε Like στη σελίδα της Ψυχαγωγίας στο Facebook

Ειδήσεις Σήμερα: